“Bel me niet,” zei ze.
Daarna verdween ze zonder achterom te kijken.
Daniel keek haar een moment geschokt na en draaide zich toen weer naar mij.
“Dit is nog niet voorbij.”
Hij had ooit tegen me gezegd dat ik altijd oplossingen vond.
Voor één keer had hij gelijk.
Drie slapende meisjes.
Drie roze mutsjes.
Drie gezichtjes die hij ervoor had gekozen niet te leren kennen.
Heel even zag ik iets echts in zijn ogen.
Maar het was te laat.
Ik pakte het bord “Welkom thuis, papa”, vouwde het dubbel en stopte het onderin de kinderwagen.
Daarna legde ik beide handen op het stuur.
Ik liep langs hem heen voordat hij kon uitpraten.
“Lees elke pagina voordat je iemand belt,” zei ik. “Vooral het deel over de vervalste handtekening.”
“Helen…”
Maar ik liep verder.
De deuren van het vliegveld schoven open en het zonlicht raakte mijn gezicht.
Ik duwde mijn dochters richting de parkeerplaats.
Zonder hun vader, ja.
Maar met veel meer rust en stabiliteit nu hij eindelijk uit ons leven verdwenen was.
