DEEL 5 — WAT HIJ HEEFT GEKOZEN
Colin staarde naar de e-mail totdat ik dacht dat hij me misschien eindelijk alles zou vertellen.
‘Jillian vroeg me om daar te zijn voor Sadie,’ zei hij. “Ze is acht. Haar vader komt zelden opdagen als hij zegt dat hij dat zal doen.”
“De onze waren zes toen je ze beloofde dat je aan hun finish zou staan.”
‘Dat weet ik.’
‘Je wist het vier weken geleden.’
Hij vouwde de afdruk zodat de rand van de tafel het niet plat hield. “Ik dacht dat ik beide kon maken. Ik heb om een latere dienst gevraagd.’
‘Je kreeg te horen dat er geen was.’
‘En tegen die tijd had ik Sadie gezegd dat ik zou gaan.’
“Dan moest je onze kinderen vertellen dat je misschien hun race mist. Je bleef ze alle drie beloven.’
Hij liet de krant vallen. Jarenlang had ik Colin zijn weg zien praten door moeilijke ontmoetingen met gebouweigenaren en ongelukkige huurders. Aan onze keukentafel bleef hij proberen een versie te vinden van de ochtend waarin niemand een beslissing had genomen.
‘Wat is Jillian voor jou?’ Ik vroeg het.
Hij deed niet alsof hij het niet begreep.
