Daniel was altijd de betrouwbare geweest. Het type man dat de hele stad doorreed om de lekkende gootsteen van een buurman te repareren. Het type vader dat elke zaterdagmorgen vol trots het haar van onze dochter Lily invlocht – ook al was hij er vreselijk slecht in.
Toen Lily voorstelde om hem die zondag te verrassen, voelde dat erg lief.
Bijna perfect.
We stopten even bij de bakker voor zijn favoriete bosbessenmuffins, pakten het kleine tekeningetje in dat Lily voor oma Elaine had gemaakt, en reden veertig minuten door de zachte oktoberregen naar het oude koloniale huis waar Daniel was opgegroeid.
Ik herinner me dat ik vanbinnen warm aanvoelde.
Ik stelde me voor hoe Daniels gezicht zou oplichten.
Ik stelde me voor hoe Elaine glimlachend vanuit haar luie stoel zat.
Ik had me voorgesteld dat dit bezoek ons kleine gezinnetje na weken van elkaar gescheiden te zijn weer bij elkaar zou brengen.
Maar toen we aankwamen…
De voordeur stond open.
En alleen al daardoor trok mijn maag samen.
Daniel was geobsedeerd door het op slot doen van deuren.
Altijd.
Het moment waarop alles verbrijzeld werd
Ik had nog geen twee stappen richting de veranda gezet toen Lily aan mijn mouw trok.
“Mam… kijk. Maar wel zachtjes.”
Ze gluurde door de smalle opening tussen de deur en het kozijn.
Ik boog me naast haar neer en keek naar binnen.
In eerste instantie kon mijn brein niet bevatten wat ik zag.
Het licht was gedimd, maar helder genoeg.
Elaine was niet ziek.
