Ik zag het. Ik stond op, pakte Mark bij zijn mouw en trok hem mee de gang in.
— Alsjeblieft, zeg tegen haar dat ze moet stoppen, fluisterde ik. Ze behandelt me alsof ik een gast ben in mijn eigen huis.
— Zie je dit?
Hij wierp eerst een blik naar de eetkamer. Niet naar mij. Naar haar, alsof hij wilde controleren of het goed met haar ging.
— Nou, zei hij, zij was eigenlijk beter dan jij in het runnen van het huishouden.
Hem dat zo rechtstreeks te horen zeggen, was erger dan alle vergelijkingen daarvoor.
Ik staarde hem aan.
— Het is waar, zei hij, hoewel hij er op zijn minst een beetje ongemakkelijk uitzag.
— Zij was eigenlijk beter dan jij in het runnen van het huishouden.
Ik wilde protesteren, maar alle eerdere keren dat hij me met Claire had vergeleken, schoten door mijn hoofd.
Toen ik niet antwoordde, glimlachte Mark en liep hij weg. Recht terug naar Claire.
En dat was het moment waarop ik besloot dat ik er KLAAR mee was.
Ik liep de keuken in.
Aan een haak naast de voorraadkast hing een eenvoudig wit schort.
Dat was het moment waarop ik besloot dat ik er KLAAR mee was.
Ik legde het op het aanrecht en opende de la met allerlei losse spullen. Ik vond snel de zwarte stift die we voor het boodschappenlijstje gebruikten.
Ik stond daar even met de stift boven het schort.
Nu heb ik gemengde gevoelens over wat ik deed. Ja, het was kleinzielig en kinderachtig, maar als ik het toen niet had gedaan, had ik misschien nooit de waarheid over Claire ontdekt.
Ik stond daar even met de doploze stift boven het schort.
Ik haalde de dop eraf en schreef in grote, nette letters:
**CLAIRE – DE BETERE HUISVROUW**
Daarna liep ik terug naar de eetkamer en hield ik het voor haar.
— Aangezien jij weet hoe Mark alles graag heeft, zei ik met de zoetste stem die ik kon opbrengen, en aangezien jij het huishouden zoveel beter runt dan ik, heb ik besloten je je oude baan terug te geven.
De kamer verstijfde.
**CLAIRE – DE BETERE HUISVROUW**
Ergens klonk het geklingel van een glas.
Mark stond vlak achter me.
— Hoe durf je? riep hij.
Ik verwachtte dat Claire beledigd zou raken. Ik verwachtte dat ze het schort naar me zou gooien.
Wat ze vervolgens deed, veranderde mijn domme kleine stunt met het schort in iets waar ik totaal niet op voorbereid was.
— Hoe durf je?
Claire nam het schort met een glimlach aan. Ze knoopte het langzaam om haar middel en streek het glad over haar jurk.
Toen keek ze me recht in de ogen.
— Dat klopt, zei ze. En jij bent al onderweg naar de deur. Je wist het alleen nog niet.
— Claire, hou op, zei Mark scherp.
Hij zei niet: „Wat bedoel je?” Hij zei: „Hou op”, op dezelfde manier waarop je iemand vraagt te stoppen voordat die een geheim onthult.
— En jij bent al onderweg naar de deur. Je wist het alleen nog niet.
— Wat bedoelt ze? vroeg ik. Mark?
— Daar praten we later over, zei Mark.
Hij stak zijn hand naar mijn arm uit. Ik trok me terug.
— Nee. Ze heeft zojuist tegenover iedereen in deze kamer aangekondigd dat ik uit mijn eigen huwelijk word verwijderd. Ik wil het nu horen.
— Wat bedoelt ze?
— Jen, alsjeblieft.
— Nu, Mark.
Claire lachte kort en trok het schort recht, alsof ze genoot van het gevoel ervan om haar middel.
— O, laat mij het uitleggen, zei ze. Goed. Ik zal het simpel houden. Ik heb ingezien dat ik een fout heb gemaakt toen ik mijn huwelijk met Mark beëindigde. Ik miste hem. Dus een paar maanden geleden heb ik hem verteld dat ik hem terug wilde.
Mijn hand vond de rugleuning van een stoel. Ik keek naar mijn man.
— Wil je haar terug?
— Ik heb hem verteld dat ik hem terug wilde.
Mark staarde naar zijn voeten, in wat een eeuwigheid leek te duren.
En hoe langer we daar in stilte stonden, hoe dommer mijn vraag leek. Had hij me het antwoord niet allang gegeven met al die voortdurende vergelijkingen?
— Ja, zei hij uiteindelijk, terwijl hij nog steeds naar de vloer keek.
Ik knikte langzaam. Het voelde alsof ik knikte bij het slechte nieuws van een vreemde.
— Waarom ben je dan nog steeds met mij getrouwd?
— Ik was niet van plan je te verlaten terwijl je zwanger was, zei hij. Ik ben geen monster. Ik zou wachten tot de baby was geboren.
— Ons kind, zei Claire, terwijl ze naar Marks hand reikte.
— Pardon? zei ik. Wat moet dat betekenen?
