DEEL 7 – CHARLES VERTELDE MIJ WAT HIJ VIJF JAAR EERDER AL WIST
Charles belde mij die middag.
— Mag ik langskomen?
Ik aarzelde.
— Alleen u.
— Begrijp ik.
Hij kwam zonder Margaret.
Geen chauffeur.
Zelf in oude Mercedes waar hij al vijftien jaar in reed.
Voor iemand met veel geld was Charles opvallend weinig geïnteresseerd in tonen ervan.
Misschien daarom had hij nooit openlijk meegedaan aan haar kledingcommentaar.
Hij had ze wel laten gebeuren.
Dat is iets anders.
Wij zaten in bibliotheek.
— Ik wist dat Northstar waarschijnlijk met jou verbonden was, zei hij.
Ik keek op.
— Wat?
— Niet zeker.
“Waarom?”
— Howard.
“Wat met hem?”
— Hij is al jaren advocaat van jouw familie.
Ik had niet beseft dat Ethan dat nooit had gekoppeld.
— Waarom zei u niets?
Charles haalde schouders op.
— Het was niet mijn geheim.
Daar was respect dat ik van Ethan had gemist.
Maar Charles was niet vrij van fouten.
— U had wel kunnen zeggen dat Margaret moest stoppen mij te behandelen alsof ik van liefdadigheid leefde.
Hij knikte.
— Ja.
— Waarom deed u dat niet?
— Omdat dat thuis makkelijker was.
Ik lachte zonder humor.
— Iedereen kiest gemak.
— Te vaak.
Hij keek naar raam.
— Toen Ethan’s bedrijf vijf jaar geleden bijna omviel, weigerde ik hem te redden.
“Dat weet ik.”
— Margaret heeft me dat nooit vergeven.
“Ook dat weet ik.”
— Ik dacht dat hij discipline nodig had.
— Had hij.
Charles glimlachte wrang.
— Hard om dat van schoondochter te horen.
“Sorry.”
— Niet nodig.
Hij vervolgde:
— Toen Northstar lening overnam, dacht ik: wie doet dit tegen zulke voorwaarden?
“Welke voorwaarden?”
— Geen persoonlijk extra onderpand van Ethan. Tijd voor bedrijf. Redelijke exit. Iemand probeerde niet maximaal rendement te halen.
Ik zei niets.
— Ik dacht dat iemand hem liefhad.
Mijn keel trok.
— En u dacht aan mij.
— Ja.
“Waarom?”
— Omdat niemand anders dat soort domme risico voor hem zou nemen.
We moesten allebei lachen.
Daarna werd hij serieus.
— Claire, ik weet dat jij boos bent.
— Ja.
— Terecht.
— Dank.
— Maar Ethan is niet zijn moeder.
Ik keek hem aan.
— Dat moet hij zelf bewijzen.
Charles knikte.
— Eerlijk.
Voor vertrek zei hij:
— Er is iets dat jij misschien niet weet over investeerders gisteren.
Mijn maag spande.
— Wat?
— Margaret heeft hen verteld dat jij niet aanwezig zou zijn omdat je “sociale situaties vermoeiend vindt”.
Ik sloot ogen.
Natuurlijk.
— En?
— Ze heeft Ethan maanden aangemoedigd om jou uit zakelijke kringen te houden omdat jouw aanwezigheid volgens haar vragen oproept over jullie “verschillende achtergronden”.
Ik keek naar hem.
— Waarom vertel je dit?
— Omdat hij schuld heeft. Maar niet alle taal was van hem.
— Hij stuurde wel bericht.
— Ja.
Charles stond op.
— Ik probeer hem niet vrij te pleiten.
“Goed.”
— Ik probeer alleen te voorkomen dat je denkt dat twaalf jaar huwelijk één persoon was.
Dat was eerlijk.
