DEEL 8 – DE BANK BELDE HOWARD
Vier dagen later werd zakelijke situatie erger.
De bank waaraan Ethan financieringsaanvraag had gestuurd, nam contact op met Howard.
Niet met mij direct.
Zij wilden schriftelijke bevestiging dat Northstar geen collateral support bood.
Howard gaf die.
Daarmee was Ashcroft uit financieringspakket.
Geen rechtszaak.
Geen politie.
Geen dramatische bevriezing.
Gewoon:
dit bezit is niet van uw klant en staat niet ter beschikking.
Dat ene feit veranderde Ethans financiering.
Zonder vermeende residentiële waarde wilde bank extra eigen vermogen.
Hij moest investeerder binnenhalen of project verkleinen.
Die avond kwam Ethan thuis met losse stropdas.
— Ze verlagen faciliteit.
Ik zat met Noah aan tafel huiswerk te doen.
— We praten later.
Ethan knikte.
Dat was nieuw.
Geen drama voor kind.
Toen Noah sliep:
— Hoeveel?
— Drie miljoen minder dan ik nodig heb.
“Wat zijn opties?”
Hij keek verrast.
— Waarom vraag je?
— Omdat je mijn man bent. Nog.
Hij ging zitten.
— Project verkopen met verlies. Nieuwe equity partner. Deel bouw uitstellen. Of Charles vragen.
— Niet mijn huis.
Hij knikte direct.
— Niet jouw huis.
Goed.
— Ga je je vader vragen?
— Nee.
“Waarom niet?”
— Omdat ik vijf jaar geleden al had moeten leren.
Ik keek naar hem.
Misschien voor het eerst deed hij dat.
— Dan equity partner.
— Dan verlies ik controle.
— Waarschijnlijk.
Hij lachte bitter.
— Je klinkt als bank.
— Ik ben logistiek. Wij houden van realiteit.
Uiteindelijk verkocht Ethan veertig procent van één project aan institutionele investeerder.
Pijnlijk.
Maar bedrijf bleef overeind.
Geen Ashcroft.
Geen geheime redding door mij.
Dat vond ik belangrijk.
Ik ging hem niet opnieuw financieel redden.
Niet omdat ik hem wilde laten lijden.
Omdat een huwelijk waarin één partner telkens verborgen vangnet is geen partnerschap meer is.
