‘Omdat het niet waar is.’
‘Hoe lang zijn jullie samen?’
‘Bijna twee jaar.’
Dat deed pijn ondanks alles.
‘Wist Carlijn?’
Nathalie zweeg.
Dat was antwoord.
‘Victoria?’
Weer stilte.
‘Dank.’
‘Sanne—’
‘Nog iets?’
‘Ja.’
Ik wachtte.
‘Daan heeft al maanden post op mijn adres laten bezorgen.’
‘Wat voor post?’
‘Van een BV.’
‘Welke?’
‘DVV Advisory.’
Ik kende naam niet.
Mara wel.
Later die dag bleek DVV Advisory B.V. een vennootschap te zijn die zeven maanden eerder was opgericht.
Bestuurder:
Daan.
Enig aandeelhouder:
een stichting administratiekantoor waarvan uiteindelijk economisch belang niet direct zichtbaar was.
Adres:
Nathalies appartement.
Via die BV waren consultancyfacturen verstuurd aan Van der Veen Logistiek.
Totaal tot nu toe:
€286.000.
Voor ‘strategische transformatie’.
Daan was al CEO en ontving managementvergoeding.
Waarom nog een BV?
Daar kwam echte auditvraag.
Niet bewijs van diefstal.
Maar conflict.
Ik stuurde informatie naar Marieke.
Niet naar sociale media.
Niet naar familiechat.
Daar begon onafhankelijk onderzoek.
Diezelfde avond stuurde Nathalie nog één bericht:
Hij heeft mij verteld dat hij jou na Carlijns bruiloft 150.000 euro zou geven om weg te gaan.
Ik antwoordde:
Heeft hij gezegd van wie dat geld was?
Zij:
Zijn familie.
Ik legde telefoon neer.
Daan had zelfs mijn vertrek willen financieren met een familievermogen dat grotendeels overeind bleef dankzij mijn geld.
Er zat bijna kunst in arrogantie.
