Ze drukte haar duim tegen de rand van haar kopje.
‘Toen ik een conceptmail vond aan de raad van commissarissen. Daarin stond dat ik hem had gemanipuleerd en bedrijfsgegevens had misbruikt. De mail was nog niet verstuurd.’
‘Daarom stuurde je de USB-stick.’
Ze knikte.
‘Ik verwacht niet dat je mij vergeeft.’
‘Mooi. Dan hoeven we daar geen tijd aan te verspillen.’
Voor het eerst keek ze me rechtstreeks aan.
‘Wat ga je doen?’
‘Zorgen dat hij zijn verhaal vertelt voordat hij weet dat wij het bewijs hebben.’
Daarom zat Lotte die novemberavond aan mijn eettafel. Haar komst was niet spontaan. Bram had haar meegenomen omdat hij dacht dat ze nog steeds volledig aan zijn kant stond.
Hij wilde mij vernederen tot ik vrijwillig vertrok. Geen politie. Geen advocaat. Geen openbare ruzie die vragen over de eigendom zou oproepen.
Alleen een gebroken vrouw met een koffer.
‘Je kunt tijdelijk iets huren in Utrecht,’ zei hij terwijl hij zijn champagne dronk. ‘Een appartement bij Leidsche Rijn, bijvoorbeeld. Praktisch voor je werk.’
‘Hoe royaal.’
‘Ik probeer volwassen te blijven.’
‘Dat lukt vooral wanneer niemand je tegenspreekt.’
Zijn kaak trok even strak.
Lotte hield haar blik op tafel gericht.
Bram liep naar het raam en stak één hand in zijn broekzak.
‘We hoeven dit niet lelijk te maken. Ons huwelijk was al voorbij voordat Lotte en ik iets kregen.’
‘Wanneer was dat precies?’
‘Femke.’
‘Voor of nadat je mijn handtekening vervalste?’
Het bleef stil.
Buiten gleed een rondvaartboot langzaam over het donkere water. Het gele licht uit de kajuit bewoog over het plafond.
Bram draaide zich om.
‘Waar heb je het over?’
Ik pakte de rode map van de vensterbank en legde die op tafel.
De hypotheekvolmacht lag bovenop. Daaronder zaten de oprichtingsstukken van Vos Beheer, de facturen aan NoordWest Logistiek en afdrukken van zijn e-mails.
Zijn gezicht veranderde niet meteen. Eerst keek hij naar de map. Toen naar Lotte.
Pas daarna naar mij.
‘Je hebt in mijn computer gezeten.’
‘Je bedoelt de computer waarmee je mijn huis probeerde te verpanden?’
‘Dit is zakelijk ingewikkelder dan jij begrijpt.’
‘Leg het dan uit.’
‘Het vastgoedproject zou ons financieel onafhankelijk maken. De lening was tijdelijk.’
‘Je hebt 620.000 euro uit je werkgever gehaald.’
‘Geleend.’
‘Zonder overeenkomst.’
‘Die zou nog worden opgesteld.’
‘Door wie? Je zwangere secretaresse?’
Lotte tilde haar hoofd op.
‘Laat mij erbuiten.’
Bram keek haar aan alsof zij een stoel was die plotseling had gesproken.
‘Jij hebt die stukken verwerkt.’
‘Op jouw instructie.’
‘Dat kun je niet bewijzen.’
Lotte haalde haar telefoon uit haar tas en legde hem naast de rode map.
‘Alle gesprekken staan erop.’
Zijn glas bleef halverwege zijn mond hangen.
Dat was het moment waarop hij begreep dat hij niet tegenover twee vrouwen stond die om hem vochten. Hij stond tegenover twee getuigen die elkaar niet mochten, maar hem nog minder vertrouwden.
Hij zette het glas neer.
‘Lotte, denk aan de baby.’
‘Dat doe ik eindelijk.’
Bram liep naar haar toe.
‘Ik heb alles voor jou geregeld.’
‘Je hebt een ontslagbrief voor mij opgesteld.’
Zijn blik schoot naar de map.
‘Dat is niet waar.’
Lotte ontgrendelde haar telefoon en speelde een geluidsfragment af.
Zijn stem vulde de keuken.
Als het misgaat, zeggen we dat jij de betalingen hebt voorbereid. Niemand gelooft dat een commercieel directeur zelf achter administratieve codes aan gaat. Je bent secretaresse, Lotte. Dit soort fouten blijft aan jouw functie hangen.
