Lotte nam ontslag bij NoordWest Logistiek. Ze kreeg geen volledige vrijwaring; daarvoor had ze te veel documenten verwerkt zonder vragen te stellen. Wel woog haar medewerking zwaar mee.
Ze kreeg een taakstraf en een voorwaardelijke straf voor haar beperkte rol in de administratie. Brams advocaat probeerde haar als brein achter alles neer te zetten, maar de opgenomen gesprekken en zijn eigen e-mails maakten dat verhaal onhoudbaar.
Haar zoon, Ties, werd in april geboren.
Bram bleek inderdaad de vader.
Lotte stuurde mij geen foto. Alleen een kort bericht:
Hij is gezond. Bedankt dat je die avond niet hebt gedaan alsof ik onschuldig was.
Ik antwoordde:
Zorg dat hij later leert dat verantwoordelijkheid iets anders is dan schuld doorschuiven.
Daarna hadden we geen contact meer.
Bram werd veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf, waarvan acht maanden voorwaardelijk. Daarnaast moest hij een aanzienlijk bedrag terugbetalen aan NoordWest Logistiek.
Tijdens de uitspraak zat hij tussen zijn advocaat en een lege stoel. Ria was niet gekomen. Ze had mij een week eerder geschreven dat ze ‘afstand nodig had van alle negativiteit’.
Dat was haar manier om te zeggen dat de feiten niet langer te herschikken waren.
Bram keek één keer achterom.
Ik zat naast Sanne met mijn handen los op mijn schoot. Geen trillende vingers. Geen sleutel om vast te houden.
Na afloop wachtte hij in de gang tot de parketpolitie hem meenam.
‘Ben je nu tevreden?’ vroeg hij.
‘Nee.’
Hij leek verrast.
‘Wat wil je dan nog?’
‘Niets van jou.’
Dat antwoord trof hem harder dan woede ooit had gekund.
Een jaar later was de villa stiller. Ik liet Brams werkkamer opnieuw schilderen en maakte er een bibliotheek van. Niet de babykamer die hij Lotte had beloofd. Niet het kantoor van Vos Beheer.
Gewoon een ruimte met boeken, een grote tekentafel en uitzicht op het water.
Op een regenachtige zondagochtend verving ik zelf het slot van de achterdeur. Het oude slot werkte nog, maar ik wilde een andere sleutel.
Toen ik klaar was, zette ik koffie en ging aan de keukentafel zitten. Aan de overkant van de Vecht brandde licht in de huizen. Een buurman trok zijn gordijnen open. Twee natte fietsers reden zwijgend over het jaagpad.
Tante Margriets oude woorden stonden nog steeds in mijn geheugen: een huis heeft iemand nodig die niet liegt over scheuren.
Ze had gelijk gehad.
Een scheur betekent niet altijd dat iets instort. Soms laat hij precies zien welk deel nooit heeft gedragen.
