“Grotendeels verdwenen.”
“Waarheen?”
“Bedrijfskosten. Privé-opnames. Auto. Vakanties. En schulden.”
“Zijn ze het nog verschuldigd?”
“Ja.”
“Hoeveel?”
“Met rente en boetes ongeveer €230.000.”
Toen begreep ik de verhuiswagen.
Ze waren niet alleen financieel ingestort.
De kredietverstrekker was waarschijnlijk achter hen aan gekomen.
En zij dachten dat mijn huis hun reddingsboei was.
Ik belde Colette.
Ze nam niet op.
Tien minuten later stond ze voor mijn kantoor.
Alleen.
Geen Grant.
Geen moeder.
Ze zag eruit alsof ze in drie dagen tien jaar ouder was geworden.
“Mag ik binnenkomen?”
“Dat hangt ervan af.”
“Waarvan?”
“Of je gaat liegen.”
Ze keek naar de grond.
“Ik weet niet meer wat waar is.”
“Dan beginnen we met feiten.”
Ze ging zitten.
Ik schoof de kopie van de kredietovereenkomst naar haar toe.
“Heb jij dit gezien?”
Haar gezicht verloor alle kleur.
“Niet zo.”
“Wat betekent dat?”
“Grant zei dat het een aanvraag was.”
“Je handtekening staat erop.”
“Die heb ik gezet.”
“Wist je dat mijn eigendom als zekerheid werd genoemd?”
Ze begon te huilen.
“Hij zei dat mama had gezegd dat jij ooit had beloofd het terrein met mij te delen.”
Ik sloot mijn ogen.
Daar was ze weer.
Mijn moeder.
De brug tussen iedere leugen.
“Colette.”
Ze keek op.
“Heb ik jou ooit gezegd dat de helft van mijn terrein van jou was?”
“Nee.”
“Heb ik ooit gezegd dat je er mocht wonen zonder mijn toestemming?”
“Nee.”
“Heb ik ooit een document ondertekend?”
Ze schudde haar hoofd.
“Niet dat ik weet.”
“En toch ging je drie dagen geleden met een verhuiswagen naar mijn huis.”
Haar gezicht kromp.
“Ik dacht dat je na een paar dagen wel zou toegeven.”
“Waarom?”
“Omdat mama zei dat je altijd hard doet maar uiteindelijk schuldgevoel krijgt.”
Ik lachte één keer.
Bitter.
“Dat is dus hoe ze me ziet.”
Toen vertelde Colette eindelijk de rest.
Grant had twee jaar lang geldproblemen verborgen.
Zijn bedrijf was vrijwel failliet.
Hun huurachterstand was opgelopen.
De auto zat in beslagprocedure.
De schoolrekening van één van de kinderen stond open.
Ze hadden nog minder dan tweeduizend euro.
“Waarom vroeg je me niet gewoon om hulp?”
Colette keek me aan.
“Omdat ik wist dat je nee zou zeggen.”
“Op basis waarvan?”
“Alles.”
Dat antwoord was pijnlijk eerlijk.
Ze wist dat ik nooit geld aan Grant wilde lenen.
Ze wist dat ik mijn terrein niet wilde delen.
Ze wist dat onze relatie nauwelijks bestond.
Dus in plaats van te vragen, bouwden ze een verhaal waarin mijn toestemming al bestond.
Familie had zichzelf alvast ja laten zeggen namens mij.
“En mama?”
Colette veegde haar tranen weg.
“Ze wist van het document.”
“Heeft zij mijn handtekening vervalst?”
“Ik weet het niet.”
“Colette.”
“Ik zweer het.”
“Wie dan?”
“Grant zei dat Martin iemand kende die documenten kon ‘reconstrueren’.”
Dat woord alleen al maakte me misselijk.
“Reconstructie.”
“Zo noemde hij het.”
Ik belde Nora terwijl Colette nog tegenover me zat.
“Ze wil verklaren.”
Nora antwoordde:
“Dan moet ze dat formeel doen.”
Colette keek bang.
“Ga ik gearresteerd worden?”
Ik keek naar haar.
“Ik weet het niet.”
“Kun je me helpen?”
Daar was het.
De oude reflex.
Help mij.
Red mij.
Los het op.
Dertien jaar geleden had niemand dat voor mij gedaan.
Nu kon ik eindelijk doen wat mijn moeder nooit had gedaan.
Niet redden.
Maar eerlijk zijn.
“Ik help je de waarheid te vertellen.”
Meer niet.
Colette legde een volledige verklaring af.
Ze gaf haar telefoon af.
Daarop stonden berichten van Grant.
Van mijn moeder.
En Martin Koster.
Eén bericht van mijn moeder bleef bij me hangen:
Sienna heeft meer dan genoeg. Ze heeft geen kinderen. Colette heeft een gezin. Uiteindelijk hoort familiebezit toch naar degenen die het nodig hebben.
Ik las het drie keer.
Geen kinderen.
Alsof mijn leven daardoor minder telde.
