DEEL 4 — DE EERSTE AUDIT
De eerste financiële verrassing kwam dezelfde middag.
Niet van een ingewikkeld offshorebedrijf.
Gewoon van een factuur.
Aurelia Care & Living B.V.
Maandelijkse declaratie:
€6.780.
Omschrijving:
- persoonlijke assistentie;
- zorgcoördinatie;
- fysiotherapeutische ondersteuning;
- begeleid vervoer;
- voedingsmanagement;
- studiebegeleiding.
Ik kende Aurelia niet.
‘Wie is dit?’ vroeg ik Willem.
Hij keek in dossier.
‘Een externe zorgcoördinator volgens de administratie.’
Laura zat naast mij.
‘Nooit van gehoord.’
KvK.
Bestuurder:
Eleanor Sterling-Hartman.
Mijn moeder.
Ik voelde bloed uit mijn gezicht trekken.
‘Mam heeft een zorgbedrijf?’
Willem fronste.
‘Via holding, ja.’
‘Sinds wanneer?’
‘Bijna drie jaar.’
Dat was ongeveer dezelfde periode waarin ik begon maandelijks geld over te maken.
Mijn moeder had destijds gezegd:
‘Het fonds vergoedt alleen grote aanpassingen. Dagelijkse ondersteuning komt grotendeels op ons neer.’
Ik geloofde haar.
Daarom €7.500 per maand.
Mijn geld kwam boven op trustuitbetalingen.
Niet in plaats daarvan.
We schakelden forensisch accountant Saskia de Bruin in.
Zij stelde één regel.
‘We noemen niets fraude totdat we bewijs hebben.’
‘Prima.’
‘We scheiden slechte administratie, hoge kosten, familievergoedingen en bewuste misleiding.’
‘Prima.’
‘En we gaan niet doen alsof iedere euro die jouw ouders hebben uitgegeven aan zichzelf automatisch van Maya is gestolen.’
‘Prima.’
Ze keek mij.
‘Je zegt heel vaak prima.’
‘Ik probeer niet te schreeuwen.’
‘Ook prima.’
Saskia begon drie jaar bankverkeer te reconstrueren.
Mijn persoonlijke overschrijvingen:
€7.500 per maand.
36 maanden.
€270.000.
Trustbetalingen voor dagelijkse zorg en aanvullende ondersteuning:
ongeveer €181.000.
Publieke zorgvergoedingen en persoonsgebonden componenten:
ongeveer €54.000 in dezelfde periode.
Maya’s persoonlijke trustuitkering:
€1.250 per maand.
Ik keek op.
‘Wat?’
‘Maya ontvangt volgens trustregeling sinds haar achttiende een persoonlijke maandelijkse uitkering.’
‘Hoeveel?’
‘€1.250.’
‘Op haar rekening?’
‘Ja.’
Ik voelde misselijkheid.
Maya zat in hotelkamer achter ons.
‘Maya?’
Ze keek op van boek.
‘Krijg jij €1.250 per maand?’
Ze lachte onzeker.
‘Was het maar waar.’
Saskia draaide laptop.
Op haar persoonlijke rekening kwam het binnen.
Daarna ging maandelijks €1.050 naar gezamenlijke rekening van Richard en Eleanor.
Omschrijving:
kostgeld Maya.
Vier jaar.
Ruim €50.000.
‘Wist je hiervan?’
‘Nee.’
‘Heb je ingestemd?’
‘Nee.’
‘Kreeg je zakgeld?’
‘Vijftig euro.’
‘Per week?’
‘Per maand.’
Ik kon niet praten.
Maya keek naar cijfers.
‘Dus ik betaalde ze ook?’
Geen antwoord voelde juist.
Saskia zei:
‘Volgens transacties wel. We moeten nog onderzoeken op welke machtiging.’
De bankdocumenten toonden dat mijn moeder een brede bankmachtiging had die Maya op haar achttiende had ondertekend.
Maya herinnerde zich dat.
‘Pap zei dat het nodig was omdat ik moeite had met geldautomaten.’
Geen onwaarheid.
Transfers en snelheid maakten bankzaken fysiek lastig.
Maar machtiging gaf veel bredere bevoegdheid.
‘Heb je ooit uitleg gekregen dat ze maandelijks kostgeld gingen overboeken?’
‘Nee.’
Haar gezicht veranderde.
‘Ik heb vorig jaar drie weken gespaard voor jouw verjaardagscadeau.’
Ik wist welk.
Een zilveren vulpen.
€74.
Ze had gezegd dat ze lang had gezocht.
‘Maya—’
‘En zij haalden duizend euro per maand weg?’
‘Dat moeten we precies onderzoeken.’
‘Waarom zou je daar onderzoek voor nodig hebben? Het staat er.’
Saskia bleef kalm.
‘Omdat misschien een deel contractueel als redelijke bijdrage was afgesproken. Dat maakt uit voor terugvordering.’
Maya keek haar aan.
‘Ik heb niks afgesproken.’
‘Dat is belangrijk.’
Daarna Aurelia.
Fysiotherapie gedeclareerd:
ongeveer €39.000 over drie jaar.
Werkelijk teruggevonden facturen fysiopraktijk:
€8.600.
Aangepast vervoer gedeclareerd:
€29.000.
Werkelijk betaalde ritten:
ongeveer €5.100.
Persoonlijke assistentie:
meer dan €120.000.
Aantoonbare externe assistentie:
ruim €34.000.
Zorgcoördinatiefees aan Aurelia zelf:
€61.000.
Studiebegeleiding:
€17.800.
Werkelijk betaald:
€2.400, vooral inschrijvings- en administratieve kosten.
‘Waar ging rest heen?’ vroeg ik.
Saskia:
‘Nog niet zeggen dat er “rest” als één pot bestaat. Een deel kan interne zorgvergoeding aan je ouders zijn.’
‘Staat daar contract voor?’
‘We zoeken.’
We vonden het.
Een overeenkomst tussen fonds en Aurelia.
Ondertekend door de vorige professionele bestuurder.
Waarom had hij dit goedgekeurd?
Omdat Eleanor zich presenteerde als formele zorgcoördinator en verklaarde dat Aurelia externe diensten bundelde.
Op papier niet per definitie verboden.
Maar related-party karakter was gebrekkig vastgelegd.
En niemand had rechtstreeks bij Maya gecontroleerd of diensten werden geleverd.
Dat was systeemfout.
Niet alleen mijn ouders.
De vorige trustee had papieren gecontroleerd.
Geen leven.
Ik voelde woede op hem.
Op mezelf.
Op iedereen.
Willem zei:
‘Dat moeten we erkennen.’
Goed.
Geen verhaal waarin één familie perfect kwaad was en alle professionals perfect.
Iedereen had stuk gemist.
Maar mijn ouders hadden grootste stuk in handen.
