DEEL 5 — DE VROUW DIE ZE HADDEN ONTSLAGEN
Laura vond Anna de Wit binnen één dag.
Niet omdat ze geheim verdwenen was.
Ze werkte inmiddels bij een zorgorganisatie in Haarlem.
Ze nam niet op toen ik belde.
Begrijpelijk.
Laura belde.
Anna stemde in met gesprek.
Niet thuis.
Op kantoor.
Ze bracht een dikke map.
‘Ik heb lang getwijfeld of ik dit moest bewaren.’
‘Waarom deed je dat?’
‘Omdat ik niet vertrouwde wat er gebeurde.’
Anna was zevenendertig, rustig, praktisch en zichtbaar nog steeds boos.
Niet op Maya.
‘Ik ben ontslagen nadat ik huisarts wilde bellen.’
Mijn maag.
‘Waarom?’
‘Maya viel steeds vaker.’
Maya keek.
‘Dat weet ik niet meer.’
‘Je had toen meer spasmen.’
Maya knikte.
Anna:
‘Je vader zei dat je lui werd. Ik dacht dat rolstoelinstellingen niet meer goed waren en dat je fysiotherapie nodig had.’
‘Dat klopt,’ zei Laura.
Anna vervolgde:
‘Eleanor wilde dat ik minder uren factureerde maar wel langer bleef.’
‘Hoe?’
‘Een deel cash, zei ze. Ik weigerde.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik via zorgcontract werkte. Niet onder tafel.’
Daarna kwam controle.
Eleanor zat steeds vaker bij zorgmomenten.
Bepaalde wat Maya moest eten.
Welke kleding.
Wie haar mocht bellen.
‘Wanneer begon schoonmaken?’ vroeg ik.
Anna keek naar Maya.
‘Kleine taken waren er altijd. Op zich goed als Maya dat zelf wil. Was vouwen, koken, dingen op hoogte waar ze bij kan.’
Maya knikte.
‘Dat vond ik soms leuk.’
‘Maar Richard maakte er training van.’
Anna keek mij.
‘Hij zei dat transfers zonder stoel haar sterker maakten.’
Mijn maag.
‘Heb je hem erop aangesproken?’
‘Ja.’
‘Toen?’
‘Hij zei dat ik een verzorgende was, geen fysiotherapeut.’
‘En daarna?’
‘Ik schreef incidentnotitie.’
Ze legde kopie.
Datum negen maanden geleden.
Cliënt geeft pijn aan na oefening waarbij vader rolstoel buiten bereik plaatste en cliënt vanaf vloer zelfstandig moest proberen op te staan. Afgeraden. Veiligheidsrisico besproken.
Mijn handen trilden.
‘Heb je dit naar ouders gestuurd?’
‘Ja.’
‘Naar trustee?’
‘Via maandrapportages.’
We keken.
De versie in trustarchief bevatte die alinea niet.
‘Wie heeft rapport aangepast?’ vroeg Saskia.
Anna:
‘Geen idee.’
Metadata later zou laten zien dat pdf door Aurelia opnieuw was geëxporteerd nadat Anna haar Word-versie stuurde.
Nog rapport.
Nog.
Op een datum twee maanden na haar ontslag stond:
Persoonlijke begeleiding door Anna de Wit — 24 uur.
Anna werd wit.
‘Ik werkte daar toen niet meer.’
Onderaan stond een gescande handtekening.
Haar naam.
‘Is die van jou?’
‘Nee.’
Daar verschoof zaak.
Niet alleen overfactureren.
Mogelijke valsheid in geschrifte.
Anna deed aangifte van misbruik van haar handtekening.
Mijn ouders wisten nog niet dat zij weer betrokken was.
Maya keek naar haar.
‘Waarom ben je weggegaan zonder afscheid?’
Anna’s gezicht brak.
‘Dat wilde ik niet.’
‘Mam zei dat je mij zat was.’
‘Nee.’
‘Ze zei dat ik te veeleisend was.’
Anna begon te huilen.
‘Maya, ik ben ontslagen omdat ik ruzie kreeg over jouw huisarts en omdat ik weigerde een verklaring te tekenen dat jij meer zelfstandigheid aankon zonder hulp.’
Maya staarde.
‘Waarom zouden ze dat willen?’
‘Minder externe uren.’
Geld.
En controle.
Anna had nog geprobeerd mij te bereiken.
Hoe?
Via familie-mailadres maya.care@sterlinghome.nl.
Dat adres beheerde Eleanor.
Ik had nooit iets ontvangen.
Een geregistreerde brief naar villa was volgens track-and-trace aangenomen door Richard.
Geen reactie.
Anna kende mijn privé-e-mail niet.
Ze probeerde LinkedIn.
Mijn account stond dicht voor onbekenden.
Geen complot.
Gaten.
Mijn moeder zat tussen al die gaten.
‘Het spijt me,’ zei ik.
Anna keek.
‘Jij wist het niet.’
‘Ik had moeten kijken.’
‘Misschien.’
Geen geruststelling.
Terecht.
Maya zei:
‘Ik dacht dat niemand me geloofde.’
Anna pakte een vel uit map.
‘Ik wel.’
Het was een lijst die Maya zelf had geschreven.
Datum tien maanden eerder.
Dingen die ik wil kunnen:
- Alleen naar bibliotheek.
- Naar cursus.
- Eigen bankkaart.
- Zelf kleding kopen.
- Niet steeds vragen om eten in keuken.
- Anna mogen bellen zonder mam erbij.
- Ooit op mezelf wonen.
Maya las.
Ze huilde.
‘Ik was dit vergeten.’
Anna:
‘Ik niet.’
We maakten kopie.
Origineel ging terug naar Maya.
Niet als bewijsstuk voor ons.
Als bewijs voor haarzelf dat zij vrijheid al wilde vóór Julia plotseling verscheen en haar zogenaamd ‘tegen haar ouders opzette’.
