Hij trok zijn wenkbrauwen op.
‘Omdat Femke niets aan je moeder haar gedrag kan doen.’
‘Ze heeft nog niet één keer gevraagd hoe het met Lotte gaat.’
‘We hoeven niet overal een oorlog van te maken, Sanne.’
‘Mijn moeder noemt haar kleinzoon “eindelijk” terwijl haar kleindochter hier aan een machine ligt.’
Maarten wreef over zijn gezicht.
‘Ik ben moe.’
Dat waren drie woorden. Toch bleef vooral het laatste in mijn hoofd hangen.
Niet bang. Niet verdrietig. Moe.
Alsof mijn reactie het zwaarste onderdeel van zijn dag was.
Om halfelf kwam kinderarts dr. Claire Meijer met de uitslagen van de bloedgassen. Lottes longen reageerden voorzichtig op de behandeling. Als de waarden stabiel bleven, kon de druk van de beademing de volgende ochtend misschien iets omlaag.
Het was het eerste goede nieuws sinds de bevalling.
Ik ging zitten omdat mijn knieën het plotseling niet meer deden.
Noor lag inmiddels in de familiekamer te slapen. Maarten zei dat ik ook even moest gaan liggen.
‘Ik blijf bij Lotte,’ zei hij.
‘Beloof je dat?’
Hij keek mij een fractie van een seconde te lang aan.
‘Natuurlijk.’
Ik werd om 01.17 uur wakker doordat Noor naast mijn bed stond.
Ze droeg haar pyjama met kleine vossen. Haar gezicht was kleurloos en haar blote voeten stonden scheef op het linoleum.
‘Mama,’ fluisterde ze. ‘Oma heeft de slang aangeraakt.’
Ik kwam overeind. De wond van de keizersnede trok zo hard dat ik mijn adem inhield.
‘Welke slang?’
Noor wees naar de gang.
‘Die van Lotte.’
Ik drukte op de bel en stapte uit bed. Mijn buik voelde alsof iemand er van binnenuit aan trok, maar ik liep toch.
Op de gang kwam verpleegkundige Anouk Bakker ons tegemoet.
‘Mevrouw De Wit, u mag niet zonder—’
‘Waar is mijn baby?’
Ze keek naar Noor. Daarna naar mij.
‘Er is een incident geweest. Lotte is stabiel.’
Het woord incident sloeg harder dan paniek ooit had kunnen doen.
Bij de ingang van de intensive care stond een beveiliger. Achter het glas zag ik drie verpleegkundigen rond Lottes couveuse. Een van hen controleerde de aansluiting van de beademingsslang.
Mijn moeder zat op een stoel tegen de muur.
Ze droeg haar nette donkerblauwe jurk van de genderreveal. Er zat blauwe confetti in de zoom. Haar handtas stond tussen haar voeten alsof ze op een vertraagde trein wachtte.
Maarten stond naast haar.
‘Wat doet zij hier?’ vroeg ik.
Niemand antwoordde.
Ik liep naar hem toe.
‘Wat doet mijn moeder midden in de nacht op de NICU?’
‘Sanne, rustig.’
‘Noem één goede reden waarom zij hier is.’
Mijn moeder stond op.
‘Ik wilde mijn kleindochter zien. Blijkbaar is zelfs dat nu verdacht.’
Noor kroop achter mijn been.
‘Je zat aan de slang,’ zei ze.
Mijn moeder keek neer op haar.
Haar gezicht veranderde niet, maar haar stem werd zachter. Dat was bij haar altijd gevaarlijker dan schreeuwen.
‘Noor heeft gedroomd. Ze is moe en overstuur.’
‘Ik sliep niet,’ zei Noor. ‘Ik zocht papa.’
Ik keek naar Maarten.
Hij streek met zijn duim langs de rand van zijn telefoon.
‘Ik was even koffie halen.’
‘En toen heb je mijn moeder binnengelaten?’
‘Ze belde dat ze beneden stond. Ik dacht dat het misschien goed was als ze Lotte zag.’
‘Om één uur ’s nachts?’
Mijn moeder zuchtte.
‘Doe normaal, Sanne. Ik heb niets gedaan.’
Anouk kwam naar ons toe. Ze hield haar handen strak voor haar uniform.
‘Een alarm gaf een plotseling drukverlies aan. Toen wij binnenkwamen, stond mevrouw Van Dijk naast de couveuse. De verbinding tussen de beademingsslang en het circuit zat los.’
Ik keek door het glas naar Lotte.
‘Hoe lang?’
‘Waarschijnlijk minder dan twintig seconden. We waren er direct bij.’
‘Waarschijnlijk?’
‘De monitorgegevens worden gecontroleerd.’
Mijn moeder schudde haar hoofd.
‘Ik zag dat iets loszat en wilde helpen.’
Noor trok aan mijn ziekenhuisschort.
‘Dat is niet waar.’
De gang werd stil.
Zelfs de beveiliger keek nu naar haar.
Noor slikte.
‘Oma zei tegen papa dat het beter was als Lotte nog een paar weken hier bleef. Dan kon tante Femke eerst alle aandacht krijgen.’
Maarten deed een stap naar voren.
‘Noor, dat heb je verkeerd begrepen.’
‘Toen zei papa dat ze alleen maar moest kijken.’
Mijn mond werd droog.
‘Papa?’ vroeg ik.
Noor knikte. ‘Papa deed de deur open met zijn kaartje.’
Bezoekers konden de afdeling ’s nachts niet zelfstandig betreden. Ouders kregen een tijdelijke toegangspas.
Mijn moeder had dus niet zomaar kans gezien binnen te komen.
Maarten had haar meegenomen.
Dr. Meijer verscheen in de deuropening. Haar blik ging van mijn moeder naar Maarten en daarna naar Noor.
‘Mevrouw Van Dijk moet de afdeling verlaten,’ zei ze. ‘De beveiliging heeft de politie gebeld. Totdat duidelijk is wat er is gebeurd, wordt ook de toegang van meneer De Wit geblokkeerd.’
‘Ik ben haar vader,’ zei Maarten.
‘En op dit moment onderzoeken we waarom u een onbevoegde bezoeker binnenliet.’
Mijn moeder pakte haar tas.
‘Dit is krankzinnig. Eén angstig kind zegt iets en iedereen springt.’
Ik ging voor haar staan.
‘Nee. Eén kind zegt eindelijk hardop wat alle volwassenen liever gladstrijken.’
Ze keek naar mijn ziekenhuisarmband.
‘Je bent net bevallen. Je bent niet helder.’
