Ik wees naar de lift.
‘Weg.’
Ze glimlachte bijna.
‘Je redt het geen week zonder ons.’
De liftdeuren sloten zich achter haar. Pas toen zag ik het dunne blauwe lint dat uit haar jaszak stak.
Een restant van het feest.
Om twee uur ’s nachts namen twee politieagenten afzonderlijk verklaringen af. Noor werd gehoord in een rustige kamer, met Eline naast haar. Ik had haar gebeld zonder te weten wat ik anders moest doen. Ze was binnen twintig minuten gekomen, haar haar nog nat van de motregen.
‘Ik heb niets aangeraakt,’ bleef mijn moeder zeggen.
Maarten veranderde zijn verklaring twee keer.
Eerst zei hij dat hij haar alleen tot de sluis had begeleid. Daarna dat hij kort mee naar binnen was gegaan. Uiteindelijk gaf hij toe dat hij zijn pas tegen de lezer had gehouden en haar alleen had gelaten toen hij koffie ging halen.
‘Ze wilde afscheid nemen voor het geval Lotte het niet zou redden,’ zei hij.
Ik zat tegenover hem in een klein gesprekskamertje. Tussen ons stond een tafel met een doos tissues die niemand gebruikte.
‘Afscheid nemen?’ vroeg ik. ‘De arts zei net dat haar waarden verbeterden.’
Hij keek naar zijn handen.
‘Je moeder was overstuur.’
‘Vanwege Femkes feest?’
‘Vanwege alles.’
‘Wat betekent dat?’
‘Ze denkt dat jij de familie uit elkaar trekt.’
Ik leunde achterover. De hechtingen in mijn buik brandden, maar ik wilde niet dat hij zag dat ik pijn had.
‘Waarom zou mijn moeder willen dat Lotte langer in het ziekenhuis bleef?’
‘Dat heeft ze niet gezegd.’
‘Noor hoorde het.’
‘Noor is zes.’
‘Ze is zes, niet doof.’
Hij zweeg.
Dat zwijgen was het eerste eerlijke antwoord dat hij die nacht gaf.
De politie kon mijn moeder niet meteen aanhouden voor poging tot mishandeling. Er moest eerst technisch worden vastgesteld of de verbinding vanzelf kon zijn losgeraakt en of er camerabeelden beschikbaar waren.
Maar de afdeling deed wel melding bij Veilig Thuis, omdat een minderjarig kind getuige was geweest en omdat Maarten bewust de veiligheidsregels had overtreden.
Hij werd naar huis gestuurd.
Ik liet Eline onze huissleutel innemen.
‘Laat hem niet binnen als ik er niet ben,’ zei ik.
Ze knikte.
‘Dat was ik ook niet van plan.’
Tegen de ochtend verlaagden de artsen de beademingsdruk. Lotte had geen aantoonbare schade opgelopen door het incident.
Ik ging naast de couveuse zitten. Noor sliep met haar hoofd tegen mijn bovenarm. Haar vingers hielden de zoom van mijn schort vast.
Om 08.11 uur ontving ik een bericht van Femke.
‘Mam zegt dat jij de politie hebt gebeld omdat ze Lotte wilde aanraken. Dit is echt ziek, Sanne.’
Ik maakte een schermafbeelding en antwoordde niet.
Een halfuur later belde Lars.
Ik nam op omdat zijn naam zelden zonder reden op mijn scherm verscheen.
‘Je moet iets weten,’ zei hij.
Zijn stem klonk schor.
‘Als je me gaat uitleggen dat mam het goed bedoelde—’
‘Nee. Femke heeft vannacht haar telefoon op tafel laten liggen. Ik zag berichten tussen haar en je moeder.’
Ik voelde Noor bewegen en stond voorzichtig op.
‘Wat voor berichten?’
‘Over geld. En over Maarten.’
Hij stuurde vijf schermafbeeldingen.
De eerste berichten waren van drie weken eerder.
Mijn moeder had aan Femke geschreven dat Maarten haar om een lening van twintigduizend euro had gevraagd. Hij had schulden opgebouwd via online beleggingen en sportweddenschappen. Hij wilde voorkomen dat ik het ontdekte voordat onze hypotheek opnieuw werd vastgezet.
Mijn moeder had hem het geld gegeven.
Niet rechtstreeks.
Ze had het bedrag vanaf de gezamenlijke rekening die ooit van haar en mijn vader was geweest overgemaakt naar een besloten vennootschap van Lars. Daarna had Femke het contant aan Maarten gegeven.
De tweede reeks berichten ging over mijn zwangerschap.
‘Als Sanne straks maanden bij die baby zit, kan Maarten het huis misschien verkopen voordat zij begrijpt hoe diep ze erin zitten,’ had mijn moeder geschreven.
Femke antwoordde:
‘Ze moet wel tekenen.’
Mijn moeder:
‘Dat regel ik. Ze is na een bevalling altijd labiel.’
Ik moest de telefoon met beide handen vasthouden.
De derde reeks was van de avond van de genderreveal.
Maarten had mijn moeder gevraagd naar het ziekenhuis te komen. Hij wilde dat zij mij overtuigde een volmacht te ondertekenen, zogenaamd zodat hij verzekeringszaken en onze hypotheek kon regelen terwijl ik bij Lotte bleef.
Mijn moeder had daarop geschreven:
‘Als die baby langer op de afdeling blijft, heeft Sanne genoeg aan haar hoofd. Dan tekent ze alles.’
Er stond niets over het losmaken van de beademingsslang.
Maar er stond wel genoeg om te begrijpen dat haar bezoek geen verzoening was geweest.
Mijn zieke dochter was voor hen geen mens meer. Ze was afleiding.
Ik stuurde de berichten door naar de rechercheur die onze verklaringen had opgenomen.
Daarna keek ik door het glas naar Lotte.
