Mijn naam is Emily, en ik was tweeëntwintig jaar oud en zat in mijn laatste jaar van mijn studie toen ik bang begon te worden voor een man die ik ooit beschouwde als een van de meest gerespecteerde professoren van onze faculteit.
Handleidingen, doe-het-zelf-tips en deskundige content
Professor Robert Hayes was ongeveer achtenvijftig jaar oud.
Hij was het type man dat nooit zijn stem hoefde te verheffen. Eén blik van hem was genoeg om een hele klas stil te krijgen.
Het eerste vreemde incident vond plaats tegen het einde van september.
De les was net afgelopen.
Iedereen begon zijn spullen te pakken en liep naar de deur toen hij plotseling zei:
“Emily, blijf even.”
Ik ben gestopt.
Ik nam aan dat het iets met een van mijn opdrachten te maken had.
Toen de laatste student de kamer verliet, sloot professor Hayes zijn boeken, liep naar het raam en bleef daar enkele seconden zwijgend staan.
Hart en hoge bloeddruk
Toen draaide hij zich naar mij toe.
Deuren en ramen
“Uw volledige naam is Emily Carter, klopt dat?”
“Ja.”
Hij staarde me iets te lang aan.
Die blik beviel me niet.
“Is uw vader Daniel Carter?”
Educatieve hulpmiddelen
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
“Ja. Waarom?”
Even veranderde er iets in zijn gezicht.
Maar hij herpakte zich snel.
“Geen reden. Je kunt gaan.”
Baby’s en peuters
Daarna begon het opnieuw te gebeuren.
En nog een keer.
Bijna na elke les.
“Emily, blijf even.”
“Emily, ik moet met je praten.”
Hogescholen en universiteiten
Maar zodra de andere studenten eindelijk vertrokken waren, stelde hij me ofwel een of andere onzinnige vraag over mijn opdrachten, of zei hij gewoon:
“Goed. Je kunt gaan.”
Op een middag lachte mijn vriendin Sarah en zei:
“Die man heeft je zeker in de gaten.”
Ik heb ook gelachen.
