Hij opende het meteen.
Deuren en ramen
Dat stelde me een beetje gerust, maar ik wilde nog steeds weglopen.
Toen hoorde ik voetstappen op de gang.
Iemand kwam de kamer in.
Ik keek achterom naar professor Hayes.
Hij leek nerveus.
Het was de eerste keer dat ik hem zo zag.
De deur ging open.
Een vrouw van begin zestig stapte naar binnen met een oude bruine doos.
Op het moment dat ze me zag, verstijfde ze.
Vervolgens bedekte ze haar mond met één hand.
Haar ogen vulden zich met tranen.
‘Oh mijn God,’ fluisterde ze. ‘Je lijkt sprekend op haar.’
Ik staarde haar aan.
“Zoals wie?”
Professor Hayes ging langzaam zitten.
“Je moeder.”
Alles in mij stond stil.
Hogescholen en universiteiten
Mijn moeder overleed toen ik vijf jaar oud was.
Mijn vader sprak bijna nooit over haar studententijd.
‘Kende u mijn moeder?’
De vrouw kwam dichterbij.
“Ik was haar beste vriendin.”
Ik keek naar professor Hayes.
Hij sprak zachtjes.
“En ik was haar professor.”
Ik had geen idee wat ik ervan moest denken.
De vrouw zette de doos op het bureau.
Deuren en ramen
Mijn naam stond bovenaan.
EMILY.
“Wat is dit?”
Professor Hayes haalde diep adem.
“Je moeder was erg ziek. Ze wist dat ze misschien niet lang genoeg zou leven om je te zien opgroeien.”
Ik legde mijn hand langzaam op de doos.
Binnenin bevonden zich tientallen enveloppen.
Op elk exemplaar stond een leeftijd of gelegenheid vermeld.
“Voor Emily’s zestiende verjaardag.”
