DEEL 2 — DE HANDTEKENING DIE IK NOOIT HAD GEZET
Carlijn schoof de tweede map naar mij toe.
‘Voordat je iets zegt: we weten nog niet wie precies ieder document heeft gemaakt.’
‘Maar?’
‘Maar er is genoeg om onmiddellijk je advocaat te bellen.’
Ik sloeg eerste pagina open.
Persoonlijke garantstelling — Arend van der Veen.
€120.000.
Kredietverstrekker: een financieringsmaatschappij die apparatuur voor salons en medische praktijken financierde.
Begunstigde:
Maison Valerie Beauty & Skin B.V.
Mijn keel trok dicht.
‘Ik heb nooit garant gestaan.’
‘Dat weet ik.’
‘Is er geld uitgekeerd?’
‘Een deel.’
‘Hoeveel?’
‘€34.500 aan apparatuurfinanciering. De rest van de faciliteit is nog niet getrokken.’
‘Waarom niet?’
‘De financier vroeg voor uitbreiding opnieuw identificatie en directe bevestiging.’
Ik keek op.
‘Dus?’
‘Daar bleef het stil.’
Onder garantie stond opnieuw mijn handtekening.
Net niet goed.
De V was te hoekig.
Mijn voornaam stond geschreven zoals Valerie hem op verjaardagskaarten schreef.
Niet zoals ik zelf.
‘Julian?’
Carlijn haalde adem.
‘Zijn handtekening staat op twee bijlagen als medebestuurder van huishoudbudget.’
‘Dat is geen juridische functie.’
‘Nee.’
‘Wist hij van mijn garantie?’
‘Dat weten we niet.’
Ik stond op.
Liep naar raam.
Beneden reden koelwagens af en aan.
Mijn naam op zijkant.
VAN DER VEEN — SINDS 1997.
Emma had dat logo getekend op een servetje.
Een eenvoudig rundersilhouet en onze naam.
Ik voelde me plotseling belachelijk oud.
‘Nog iets?’ vroeg ik.
Carlijn knikte.
Natuurlijk.
Van de bedrijfsrekening waren in negen maanden €72.400 aan betalingen gegaan naar interieurbedrijven, marketingbureaus en één socialmediabedrijf dat vrijwel uitsluitend voor Valeries salon werkte.
‘Hoe kan dat?’
‘Julian had tot €10.000 tekenbevoegdheid voor leveranciersbetalingen.’
Mijn zoon werkte sinds zeven jaar bij het bedrijf.
Niet als directeur.
Als commercieel manager.
Ik had hem bewust niet automatisch de leiding gegeven.
Hij moest zich bewijzen.
Maar ik had hem wel bevoegdheden gegeven.
‘Zijn de betalingen gesplitst?’
Carlijn draaide scherm.
€9.850.
€9.720.
€8.990.
€9.940.
Altijd onder limiet.
‘Wie heeft ingelogd?’
‘Julians account.’
‘Dus hij wist het.’
‘Of iemand gebruikte zijn gegevens.’
‘Valerie?’
‘Dat kunnen we nog niet zeggen.’
Mijn maag draaide.
‘Heeft hij zijn wachtwoord gedeeld?’
‘IT onderzoekt.’
Ik dacht aan Julian.
Aan zijn:
ik wist echt niet dat ze dat zou doen.
Misschien gold die zin voor meer dan de herinneringsdoos.
Misschien was hij laf.
Misschien medeplichtig.
Misschien beide.
‘Wat is er met mijn zorgpremie gebeurd?’
Carlijn schoof nog papier.
Valerie had via de gezamenlijke huishoudrekening incasso’s aangepast.
De basisverzekering was niet beëindigd — dat kon ook niet zomaar — maar de automatische betaling was gestopt en mijn aanvullende verzekering was na wijziging niet voortgezet.
‘Hoe had zij toegang?’
‘Julian had haar gemachtigd op huishoudrekening.’
‘Mijn rekening?’
‘Gezamenlijke huishoudrekening waarop jij maandelijks €8.000 stortte.’
Ik lachte hard.
Niet omdat grappig.
‘Achtduizend per maand.’
‘Ja.’
‘En ze noemt mij iemand die niets bijdraagt.’
Carlijn keek weg.
Ze had Instagram blijkbaar ook gezien.
‘Arend, ik wil dat je rustig blijft.’
‘Ik ben rustig.’
‘Dat ben je niet.’
‘Wat dan?’
‘Bevroren.’
Ze kende me te goed.
‘Bel Femke.’
Meester Femke Smit was onze bedrijfsadvocaat.
Binnen een uur zat ze erbij.
Begin vijftig.
Geen geduld voor familie-emoties in financiële dossiers.
Ze las.
‘Eerste stap: alle niet-noodzakelijke betaalbevoegdheden van Julian binnen bedrijf tijdelijk opschorten.’
Mijn hart trok.
‘Mijn zoon.’
‘Daarom tijdelijk.’
‘Valerie?’
‘Heeft formeel geen zakelijke toegang.’
‘Blijkbaar wel.’
‘Dan IT-logboeken veiligstellen.’
‘En huis?’
Femke keek mij aan.
‘Het huis is volledig van jou?’
‘Ja.’
‘Geen schenking aan Julian? Geen mede-eigendom?’
‘Nee.’
‘Hij betaalt huur?’
‘Nee.’
‘Schriftelijke gebruiksovereenkomst?’
‘Nee.’
‘Dan wonen Julian en Valerie daar met jouw toestemming. Dat betekent niet dat je ze vanmiddag eigenhandig op straat mag zetten.’
Dat wist ik.
Toch deed zin pijn.
‘Hoe lang?’
‘We geven formele opzegging van gebruik met redelijke termijn. Als zij weigeren, volgen we civiele procedure.’
‘En mijn slaapkamer?’
Femke trok wenkbrauw op.
‘Daar woon jij zelf ook.’
‘Ja.’
‘Dan hoeft niemand jou uit je eigen slaapkamer te weren. Maar ga geen slotenoorlog voeren. We sturen vandaag schriftelijke sommatie dat jouw persoonlijke ruimte en eigendommen onmiddellijk worden teruggegeven.’
‘Goed.’
‘En de vervalste handtekening?’
Ze keek opnieuw.
‘Aangifte is verstandig zodra forensisch onderzoek voldoende basis heeft. Niet zelf gaan beschuldigen voor je weet wie document heeft gemaakt en gebruikt.’
‘Dus ik moet doen alsof er niets is?’
‘Nee.’
Ze sloot map.
‘Je moet voor het eerst stoppen met zelf alles oplossen.’
Dat kwam harder aan dan bedoeld.
Want precies dat deed ik al achtenzestig jaar.
Zelf oplossen.
Zelf betalen.
Zelf zwijgen.
Misschien was dat deel van hoe we hier waren beland.
