Toen gaf hij de microfoon aan Diane. Eerst maakte ze een grapje over mijn vroegere kapsels. Daarna werd haar stem zacht. ‘Herstel is geen voorstelling. Het is een leven. Nora heeft dat van haar dag voor dag opgebouwd.’ Ze hief haar glas. ‘Op tien jaar! En op de volgende tien!’
Iedereen hief het glas. Patricia ook.
Later die avond vond ze me alleen. Ze hield bruiswater vast en zei dat ze het etiket had gecontroleerd. Ik bedankte haar. Toen bood ze opnieuw haar excuses aan.
‘Dat heb je al gedaan,’ zei ik.
‘Toen deed ik het omdat iedereen erop stond te wachten.’ Ze was tenminste eerlijk. ‘Ik vond het moeilijk dat Kevin ging trouwen. Ik zocht denk ik naar manieren om te bewijzen dat ik nog invloed op hem had.’
Dat verklaarde de opmerkingen en de kleine beproevingen. ‘Dus koos je mijn nuchterheid?’ Ze kromp ineen en gaf toe dat het een verschrikkelijke keuze was. Ze verwachtte niet dat ik haar meteen zou vertrouwen. Ze hief haar water. ‘Ik ga proberen minder vreselijk te zijn.’ We moesten allebei lachen.
Twee weken na de bruiloft belde Rosa. Ze had alle kurken van mijn moeders sluier verwijderd zonder ook maar één stukje kant te scheuren. Toen ik hem ophaalde, ontdekte ik bij de rand een kleine toevoeging: een met zilverdraad geborduurde ‘10’. Kevin had haar daarom gevraagd. Als je de sluier droeg, kon je het niet zien. Je moest weten dat het er zat. Dat vond ik perfect.
Ik wilde alleen dat de mensen van wie ik hield respecteerden wat mijn verslaving me had gekost. Uiteindelijk deed Patricia dat. Ze hield op met opmerkingen en met het aanbieden van alcohol. Bij familiediners zorgde ze er stilletjes voor dat er altijd iets alcoholvrijs was. Dat betekende meer dan nog een excuus.
En ieder jaar op de verjaardag van mijn nuchterheid geeft Kevin me nog steeds een munt. Hij houdt geen toespraken. Hij legt hem gewoon in mijn hand en zegt: ‘Weer een jaar.’
Want dat decennium was niet het einde van mijn verhaal. Het was het bewijs dat ik het mocht blijven schrijven.
