DEEL 3
‘Wat bedoel je met “Wat heb ik gedaan?”‘ snauwde Beatrice door de telefoon. ‘Ik heb mijn vrienden hierheen gebracht, precies zoals ik je had beloofd, om ons restaurant te promoten!’
Lucas ademde scherp uit en had moeite om op adem te komen.
“Mam, dit is niet ons restaurant.”
Beatrice stond als versteend midden in de drukke ruimte.
“Hou op met die grappen, Lucas.”
“Ik maak geen grap! Ik heb geen cent in dat bedrijf geïnvesteerd! Het restaurant is volledig van Camilla!”
De vrouwen om hen heen begonnen elkaar ongemakkelijke, verwarde blikken toe te werpen.
Beatrice klemde haar telefoon steviger vast, haar knokkels werden wit.
“Maar u heeft toch de juridische overdrachtsdocumenten opgesteld!”
“Ja, ik heb ze zelf opgesteld, maar Camilla heeft er nooit mee ingestemd om iets aan mij over te dragen!”
Een rijke vrouw die vlakbij Beatrice zat, boog zich voorover en vroeg met een scherpe fluisterstem.
“Dus waarom in hemelsnaam vertelde u ons dat dit luxe etablissement praktisch al van u was?”
Beatrice deed alsof ze haar niet hoorde en praatte paniekerig in de telefoon.
“Lucas, leg ze nu meteen uit dat je leningen afsluit om dit restaurant te redden, want het staat op de rand van faillissement!”
Opnieuw viel er een ongemakkelijke stilte aan de andere kant van de lijn.
“Mam… dat is ook een leugen.”
Het kleurtje verdween in een oogwenk uit Beatrice’s gezicht.
‘Wat zei je?’
“Het restaurant is niet failliet, en dat is het ook nooit geweest!”
Niemand in de privéruimte durfde nog een slokje van zijn drankje te nemen.
Lucas bleef nerveus doorpraten via de speakertelefoon en ontrafelde zo volledig zijn eigen leugens.
‘Ik had enorme persoonlijke schulden, mam! Ik had dringend geld nodig, daarom heb ik rechtstreeks geld van de zakelijke rekening opgenomen!’
‘Hoeveel geld?’ eiste Beatrice, haar stem trillend.
“Veel…”
Ik stapte naar voren en greep direct in tijdens het gesprek.
“Het ging om bijna veertigduizend dollar aan ongeautoriseerde overboekingen en persoonlijke uitgaven, die allemaal gedocumenteerd zijn.”
Lucas zweeg volledig aan de andere kant van de lijn.
Een van Beatrice’s beste vriendinnen stond op en vroeg luid.
‘En hoe zit het met dat jonge meisje waar je het eerder zo over had, Beatrice?’
Beatrice keek haar vriendin woedend aan, maar Lucas was al in zijn eigen val gelopen.
‘Ja, er was nog iemand anders,’ bekende Lucas met een zucht. ‘Een deel van het geld ging op aan luxe hotelkamers, dure cadeaus en reizen.’
Een luid gemompel van schok ging door de verzamelde menigte. Beatrice leek totaal niet te kunnen bevatten dat haar eigen zoon haar hele nepimperium in minder dan vijf minuten aan het ontmantelen was.
‘Je hebt tegen me gelogen, Lucas,’ fluisterde ze vol ongeloof.
“Ik had je nodig om Camilla onder druk te zetten zodat ze me de controle over het bedrijf zou geven! Ik dacht dat ik, als ik juridische toegang zou krijgen, de inkomsten van het restaurant zou kunnen gebruiken om mijn schulden af te lossen!”
Een van de prominente societyfiguren stond op van haar stoel.
“Beatrice, je hebt ons allemaal uitdrukkelijk verteld dat jouw zoon de enige eigenaar van deze locatie is!”
‘Ik herhaalde alleen maar wat hij me had uitgelegd!’ riep Beatrice verdedigend terug.
‘Je had ook beloofd dat je het hele banket zou betalen!’ voegde een andere vrouw er boos aan toe, terwijl ze de enorme rekening oppakte. ‘Wie gaat nu al dat dure eten en die wijn betalen?’
Beatrice keek paniekerig naar de uitgang, maar ik stapte soepel haar pad kruisend.
“De persoon die het evenement organiseerde, de enorme bestellingen plaatste en publiekelijk aankondigde dat iedereen getrakteerd werd, moet juridisch aansprakelijk worden gesteld. Als u vindt dat Lucas dit moet regelen, kunt u dat gerust met hem bespreken.”
Beatrice bracht de telefoon weer naar haar mond.
“Lucas, betaal deze rekening onmiddellijk!”
“Dat kan ik niet, mam.”
‘Wat bedoel je met dat je dat niet kunt?’
“Ik heb geen geld meer over!”
De verbinding werd volledig verbroken toen Lucas ophing.
Niemand bewoog zich gedurende enkele lange seconden, en de kamer was verstikkend stil.
Ik bukte rustig voorover en trok de bon van het zilveren dienblad om de onderliggende juridische documenten te onthullen.
‘Er is nog iets dat jullie allemaal moeten weten,’ zei ik duidelijk.
Ik overhandigde Beatrice de gecertificeerde kopie van mijn officiële rechterlijke uitspraak.
“Vanmorgen is de definitieve scheidingsakte getekend. Lucas en ik zijn officieel gescheiden en niet langer man en vrouw.”
Beatrice knipperde snel met haar ogen en staarde naar het zegel op het document.
“Dat… dat kan niet waar zijn.”
“Het is volkomen waar, Beatrice. Juridisch gezien zijn we op geen enkele manier meer aan elkaar verwant, en zelfs als dat wel zo was, zou dat jouw familie nooit het recht geven om zomaar mijn zaak binnen te lopen, voor duizenden dollars aan dure spullen te kopen en zonder te betalen weer te vertrekken.”
Beatrice keek eerst naar de rechtbankdocumenten, vervolgens naar haar woedende vrienden en ten slotte naar de glazen deuren.
“Camilla, alsjeblieft… we zijn familie. Doe me dit niet aan.”
‘Toen u me vandaag in het bijzijn van achtendertig mensen slechts een simpele bediende noemde, waren we toen wel familie?’
Ze opende haar mond, maar er kwam geen geluid uit.
“Toen Lucas geld van mijn bedrijfsrekening stal om zijn maîtresse te onderhouden, waren we toen nog wel familie?”
Stilte.
“Toen je juridische documenten aanleverde om me uit mijn eigen bedrijf te zetten, waren we toen nog familie?”
De vrienden van Beatrice begonnen zich fysiek van haar te distantiëren en zich van de situatie te distantiëren.
“Ik ben vandaag alleen gekomen omdat Beatrice ons verzekerde dat alles geregeld was!” riep een vrouw luid.
“Ik ook!” riep een ander in. “Ik laat me zeker niet in juridische problemen betrekken vanwege de leugens van haar familie!”
Beatrice begon te huilen, echte paniektranen.
“Mijn zoon heeft mij ook bedrogen!”
‘U kunt uw kant van het verhaal aan de bevoegde autoriteiten uitleggen,’ antwoordde ik vastberaden. ‘Maar de openstaande schuld voor deze maaltijd blijft onbetaald.’
Gavin kwam naast me staan.
‘Moet ik de beveiliging bellen, Camilla?’
“Om de vrede te bewaren, Gavin. Niemand zal gewond raken, maar als iemand weigert zijn of haar deel te betalen of probeert te vertrekken zonder zich volledig te identificeren, bel dan onmiddellijk de politie.”
Toen Beatrice besefte dat ik niet zou toegeven, begon ze me wanhopig te smeken.
