Mijn schoonmoeder kwam met 38 vrienden naar mijn restaurant en riep: “Bestel de duurste gerechten. Ik trakteer iedereen vandaag,” ook al wist ze dat ze niet van plan was te betalen. In plaats van hen eruit te gooien, keek ik de manager aan en zei: “Serveer ze alles.” Drie uur later, toen ze de rekening van $23.289 en de map die ik op tafel had gelegd zag, verdween haar glimlach.

“Je moeder organiseerde een extravagant banket dat meer dan drieëntwintigduizend dollar kostte en weigerde vervolgens de rekening te betalen.”

Lucas begon heen en weer te lopen over de houten vloer.

“Ze is compleet gestoord! Waarom in vredesnaam heb je haar zoveel eten laten bestellen?”

“Omdat ze een volwassen vrouw is die in het openbaar, tegenover tientallen getuigen, heeft verklaard dat ze het hele feest betaalde.”

Lucas greep stevig naar zijn haar, zijn gezicht vertrokken van paniek.

“Dit gaat me alleen maar verder ruïneren!”

Ik keek hem vol ongeloof aan. Hij vroeg niet of het goed ging met zijn moeder, en ook niet hoe ik me voelde na alles wat er gebeurd was. Hij was nog steeds volledig op zichzelf gericht.

‘Waarom zou haar rekening je ruïneren, Lucas?’

“Omdat de politie alle bankafschriften en geldtransacties al aan het controleren is!”

‘Bedoel je het geld dat je van mijn restaurantrekening hebt gestolen?’

‘Het is niet allemaal aan die andere vrouw uitgegeven!’ flapte hij er verdedigend uit.

Ik bleef volkomen stil staan ​​en keek af en toe naar mijn bureau, waar het telefoongesprek met de detective nog steeds actief via de luidspreker was verbonden.

‘Vertel me dan eens waar de rest van het gestolen geld is gebleven, Lucas.’

Lucas liet zich zwaar in een fauteuil zakken en bedekte zijn gezicht met zijn handen.

“Ik stuurde meer dan de helft ervan rechtstreeks naar mijn moeder…”

Ik voelde de temperatuur in de kamer onmiddellijk dalen.

“Hoeveel heb je haar gestuurd?”

“Meer dan twintigduizend dollar…”

Gavin, die de doorgang buiten mijn kantoor aan het schoonmaken was, bleef abrupt staan.

“Waarom stuurde je haar geld van mijn bedrijf?”

Lucas kreunde en weigerde me in de ogen te kijken.

“Voor designertassen, dure kleren, luxe reizen en chique lunches voor haar vrienden! Ze bleef maar zeggen dat het absurd was dat ze als een gewone vrouw moest leven, aangezien jouw restaurant zoveel geld verdiende.”

Wist ze waar dat geld vandaan kwam?

Lucas deed er lang over om te antwoorden.

“Ja…”

‘En wist ze al die tijd van je minnares af?’