‘Niets.’
‘Mam,’ waarschuwde Connor.
Om vier uur was het huis vol. Familie en vrienden verdrongen zich om de ballon en gokten wat het zou worden. Molly stond het dichtstbij. Ik boog me naar Connor.
‘Laat haar er niet alleen mee.’
Hij keek op. ‘Denk je echt dat ze iets zal proberen?’
‘Ze bedoelt het goed, maar bij die ballon vertrouw ik haar niet.’
Een vriend vroeg of Connor en ik voor de onthulling even op de veranda konden poseren voor foto’s. Wekenlang had ik voor me gezien hoe Connor naast me stond wanneer de ballon knapte en we het samen ontdekten.
We waren misschien twee minuten buiten toen ik door het raam keek. Molly had de ballon vast. Ik werd gloeiend heet.
‘Connor.’
Hij volgde mijn blik. ‘Nee! Mam, nee!’ riep hij. Molly liep al naar de garage.
‘Molly!’
We renden naar binnen. Tegen de tijd dat we de gang bereikten, sloeg de garagedeur dicht. Connor pakte de klink. Op slot.
‘Mam, doe open!’ Ik sloeg met mijn hand tegen de deur. ‘Molly, doe dit niet. Dit is ons moment.’
Toen klonk de knal. Connor draaide zich naar me. ‘Shannon.’
Ik keek hem aan. ‘Ze heeft het echt gedaan.’
Voordat hij antwoordde, vloog de deur open. Molly strompelde de gang in met blauwe confetti op haar trui. Zo kwam ik het te weten. Blauw. We kregen een jongen.
Niet naast Connor, zoals we hadden gepland, maar door de confetti op zijn moeders trui. Toen zag ik Molly’s gezicht en veranderde mijn woede. Ze hield de foto voor me. ‘Kijk.’
Connor zag hem eerst. Zijn gezicht veranderde. ‘O god.’
Ik nam de foto. Hij stond naast een vrouw die ik herkende van een oudere foto: Lauren, zijn ex-vriendin. Op de achterkant stond: ‘Vraag Connor wat er op 14 juni gebeurde.’
Ik keek naar mijn man. ‘Wat gebeurde er, Connor?’ Hij antwoordde niet snel genoeg. De verwoeste onthulling was ineens niet het enige waar ik bang voor was.
Toen het huis leeg was, volgde Connor me naar de keuken. ‘Mag ik het uitleggen?’
‘Niet met je moeder op tien passen afstand en de helft van de gasten nog bij hun auto’s.’
Molly verscheen in de deuropening. ‘Ik wist niet dat die foto erin zat.’
‘Maar jij besloot de verrassing te verpesten en de ballon kapot te maken. Is dat soms beter?’
‘Ik wilde het gewoon weten.’
Ik keek haar aan. ‘En ik wilde één moment met mijn man op de foto voordat de hele kamer iets over onze baby wist.’
Connor raakte haar arm aan. ‘Mam, ik breng je thuis. Ik ben zo terug, Shannon.’
Toen hij terugkwam, had ik de foto naast de kassabon van het feest gelegd. Hij ging tegenover me zitten.
‘Morgen,’ zei ik. ‘Ik wil je verhaal horen wanneer ik niet nog steeds denk aan de confetti op je moeders trui.’
Hij knikte. ‘Goed.’
De volgende ochtend pakte ik de bon opnieuw. Onderaan stonden de initialen van de medewerker: L.R. Toen Connor naar beneden kwam, hield ik hem de bon voor.
‘Wat is Laurens achternaam?’
Hij bleef staan en vertelde het me. De initialen klopten.
‘Wist je dat ze daar werkte?’
‘Nee.’
Ik pakte mijn tas. ‘Waar ga je heen?’
‘Haar vragen waarom ze die foto in onze ballon stopte.’
‘Ik moet met je mee, Shan. Ik kleed me snel om.’
‘Nee. Ik wil haar versie horen zonder dat jij haar verbetert. Dit moet ik zelf uitzoeken.’
De feestwinkel was stil toen ik aankwam. Ik liet de manager de foto en de bon zien. Een minuut later kwam Lauren uit de achterruimte. Ze zag me en verstijfde.
‘Je weet wie ik ben.’
‘Ja.’ Haar gezicht verstrakte. ‘Ik had die foto er niet in moeten stoppen.’
‘Nee, dat had je niet moeten doen.’
‘Ik zag jullie namen op de bestelling en werd kwaad.’
‘Op Connor?’
