DEEL 2
Levi liep niet naar de uitgang.
Hij liep rechtstreeks naar de desserttafel, waar het enorme bord met de woorden ‘OMA’S KLEINE WONDER’ stond.
De gesprekken verstomden toen hij het bord voorzichtig van zijn standaard haalde.
Diane lachte nerveus.
‘Levi, lieverd, wat doe je?’
Hij draaide zich om.
‘Ik maak ruimte voor de mensen voor wie dit feest eigenlijk bedoeld is.’
Niemand zei iets.
Levi zette het bord achter de tafel, pakte de microfoon die Diane voor haar toespraken had laten klaarleggen en liep terug naar het midden van de zaal.
‘Mag ik even jullie aandacht?’
Zijn stem was rustig.
Maar ik kende mijn man goed genoeg om te weten dat hij woedend was.
‘Allereerst wil ik iedereen bedanken die vandaag gekomen is om de geboorte van onze zoon met ons te vieren.’
Een paar gasten glimlachten opgelucht.
Diane rechtte haar rug.
Maar toen vervolgde Levi:
‘Ik moet alleen iets rechtzetten. Mijn moeder heeft zojuist een naam aangekondigd die mijn vrouw en ik nooit hebben gekozen.’
Diane’s gezicht verstarde.
‘Levi!’
Hij keek haar aan.
‘Mam, laat me alsjeblieft uitpraten.’
Daarna wendde hij zich weer tot de gasten.
‘Onze zoon gaat niet Benjamin heten.’
Er viel een stilte.
‘Mijn vrouw en ik hebben samen een naam gekozen. Die willen we voorlopig nog voor onszelf houden.’
Diane zette haar glas met een harde tik neer.
‘Je kunt toch niet zomaar de naam van je eigen vader afwijzen?’
