Mijn schoonmoeder negeerde al mijn wensen voor mijn babyshower en maakte de hele dag tot een feest ter ere van zichzelf.
Hij glimlachte.
‘Dan sturen we het.’
De weken daarna waren opvallend rustig.
We begonnen de babykamer in te richten.
Levi schilderde de muren in een zachte zandkleur.
Ik vouwde kleine rompertjes op.
Samen zetten we het ledikantje in elkaar.
Soms praatten we over namen.
Soms over hoe ons leven zou veranderen.
En soms zaten we gewoon naast elkaar op de vloer, omringd door dozen, en probeerden we ons voor te stellen hoe het zou voelen om ons zoontje eindelijk vast te houden.
Op een avond vroeg Levi:
‘Denk je dat ik een goede vader zal zijn?’
Ik keek hem verbaasd aan.
‘Natuurlijk.’
Hij zweeg even.
‘Ik ben bang dat ik soms op mijn vader zal lijken.’
Ik pakte zijn hand.
‘Je bent niet je vader.’
‘Maar wat als ik dezelfde fouten maak?’
Ik dacht even na.
‘Dan praten we erover. Dan bied je je excuses aan. Dan probeer je het beter te doen.’
Hij keek naar mijn buik.
‘Ik wil niet dat onze zoon bang voor me is.’
Ik glimlachte.
‘Dan beginnen we daarmee. We zorgen dat hij weet dat hij veilig is bij ons.’
Drie weken voor mijn uitgerekende datum belde Diane opnieuw.
Deze keer nam Levi op.
Ik zat naast hem op de bank.
‘Mam?’
Haar stem klonk anders dan normaal.
Zachter.
‘Levi, kunnen we praten?’
Hij keek naar mij.
Ik knikte.
‘Waarover?’
Er viel een stilte.
Toen zei ze:
‘Over de babyshower.’
Levi antwoordde niet.
‘Ik heb veel nagedacht.’
‘Oké.’
‘Ik wilde zo graag een bijzondere dag organiseren dat ik niet meer luisterde naar wat jullie eigenlijk wilden.’
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
Diane haalde diep adem.
‘En ik had die naam nooit mogen aankondigen.’
Levi sloot even zijn ogen.
‘Nee, mam. Dat had je niet mogen doen.’
‘Ik weet het.’
Ze begon zacht te huilen.
‘Ik denk dat ik altijd heb geprobeerd om de mooie herinneringen aan je vader groter te maken dan de slechte.’
Levi keek naar zijn handen.
‘Maar daardoor deed je alsof de slechte herinneringen niet bestonden.’
‘Ja,’ fluisterde ze.
Het bleef lang stil.
Toen zei Diane:
‘Het spijt me, Levi.’
Ik keek naar mijn man.
Hij had tranen in zijn ogen.
Maar hij glimlachte niet.
Nog niet.
Een week later kwam Diane bij ons langs.
Deze keer zonder cadeaus.
Zonder verrassingen.
Zonder plannen.
Ze ging aan de keukentafel zitten en keek me aan.
‘Ik wil ook jou mijn excuses aanbieden.’
