Deel 3: Een nacht vol vragen
De arts besloot dat de bevalling onder voortdurende bewaking moest plaatsvinden. Mijn bloeddruk was te hoog en de baby reageerde onrustig op enkele weeën. Samantha ging naar de gang om met de rechercheur te spreken. Ik bleef achter met het ritme van de monitor, dat tegelijk geruststellend en angstaanjagend klonk.
Mijn vader had een document laten dateren op de dag dat ik Lucas begroef. Ik herinnerde me die dag haarscherp: regen op de begraafplaats, natte aarde aan mijn schoenen en Samantha die me na afloop naar huis had gereden. Charles was bij de plechtigheid geweest, maar had me nauwelijks aangekeken.
Een verpleegkundige vroeg wie ik als contactpersoon wilde opgeven. Ik noemde Samantha. Het voelde vreemd dat de advocaat van mijn overleden man degene was die ik het meest vertrouwde. Toch had ze binnen enkele minuten gedaan wat mijn vader in mijn hele leven niet had gedaan: mijn veiligheid serieus genomen.
Tegen middernacht kwam de arts terug. De hartslag van mijn dochter herstelde na een verandering van houding. We zouden de bevalling voortzetten, maar bij verdere verslechtering was een keizersnede mogelijk. Ik concentreerde me op haar instructies, niet op de beelden van mijn vader die door Lucas’ bureau graaide.
Samantha had intussen een kopie van de betwiste volmacht ontvangen. Er stond mijn naam onder, met een handtekening die op de mijne leek. Te vloeiend, te zorgvuldig. Ik had mijn handtekening sinds het ongeluk nauwelijks zonder trillen kunnen zetten.
‘Waarvoor wilde hij die gebruiken?’ vroeg ik.
‘Voor een lening op naam van Baldwin-Gallagher Logistics. De bank heeft de aanvraag niet goedgekeurd. Ze heeft de toegang tot de kredietfaciliteit opgeschort totdat duidelijk is wie bevoegd is.’
Dat onderscheid was belangrijk. De bank had niet zomaar mijn geld afgepakt of een straf uitgedeeld; ze had een verdachte transactie tegengehouden. Samantha zei dat de bedrijfsvoering daardoor wel in gevaar kwam. Chauffeurs moesten betaald worden en leveranciers wachtten op hun geld.
‘Dan raken onschuldige mensen hun baan kwijt door hem,’ zei ik.
‘Alleen als we niet snel handelen. De onafhankelijke bestuurder kan noodbetalingen laten goedkeuren. Lucas heeft daar een regeling voor laten opnemen.’
Bij het horen van zijn naam voelde ik de pijn van het gemis scherper dan die van de weeën. Lucas had altijd gezegd dat een onderneming meer was dan de man aan het hoofd. Nu bleek dat hij zelfs in zijn afwezigheid voor zijn mensen had gezorgd.
De bevalling duurde tot de vroege ochtend. Toen de arts mijn dochter op mijn borst legde, begon ze luid te huilen. Ik huilde met haar mee. Ik noemde haar Elise, de naam die Lucas en ik samen hadden gekozen.
Samantha kwam later binnen met bloemen van de medewerkers van het logistieke bedrijf. Ze glimlachte naar Elise, maar haar gezicht werd ernstig toen ik vroeg naar Charles.
‘Hij is voorlopig aangehouden wegens de aanval,’ zei ze. ‘De recherche onderzoekt de volmacht. En de financieel directeur heeft me zojuist verteld dat er al maanden geld verdwijnt uit een rekening die Charles beheert.’
