Deel 7: De prijs van een leugen
De aanbetaling was niet op een officiële bedrijfsrekening terechtgekomen. Dat bleek het eerste harde aanknopingspunt voor de financiële onderzoekers. Het geld was via een rekening van een tussenpersoon verdeeld over verschillende betalingen, waaronder een bedrag aan North Ridge Consulting. De precieze bestemming van de rest moest nog worden vastgesteld.
De investeringsgroep had inmiddels een civiele procedure aangekondigd tegen Charles en de tussenpersoon. Samantha maakte duidelijk dat ik niet automatisch aansprakelijk was voor toezeggingen die zonder bevoegdheid waren gedaan. Toch kon een slepend conflict klanten afschrikken en het bedrijf beschadigen.
Ik vroeg Daniel om een bijeenkomst met de belangrijkste afdelingshoofden. Via het scherm zag ik vermoeide gezichten. Een planner vertelde dat chauffeurs bang waren hun loon niet te krijgen. Een magazijnmanager vroeg of we contracten zouden verliezen. Ik vertelde alleen wat vaststond: de onderneming bleef actief, de onafhankelijke bestuurder hield toezicht en de bank had een regeling voor noodzakelijke betalingen goedgekeurd.
‘Ik kan jullie geen probleemloze weken beloven,’ zei ik. ‘Wel dat niemand jullie nog als wisselgeld mag gebruiken.’
Na afloop zei Daniel dat Lucas trots op me zou zijn geweest. Ik wilde het geloven, maar het voelde te vroeg voor trots. We waren nog bezig de schade te beperken.
De strafzaak over de aanval liep ondertussen verder. De officier van justitie had de camerabeelden, medische verslagen en verklaringen van de hulpverleners ontvangen. Mijn vader mocht onder voorwaarden op vrije voeten blijven, maar hij mocht geen contact met mij opnemen. Hij stuurde toch een kaart via een familielid. Er stond geen verontschuldiging in, alleen de zin dat ik de familie te schande maakte.
Ik gaf de kaart aan Samantha. Daarna keek ik een uur lang naar Elise, die in haar slaap haar vuistjes opende en sloot. Ik besloot dat zij nooit zou hoeven raden of mijn liefde afhankelijk was van gehoorzaamheid.
Courtney nam intussen via haar advocaat contact op met de financiële onderzoekers. Ze wilde documenten overhandigen in ruil voor een kans om haar eigen rol toe te lichten. Samantha zei dat alleen de bevoegde instanties over eventuele afspraken konden beslissen. Ik wilde haar niet ontmoeten. Ik wilde weten of haar stukken betrouwbaar waren.
De eerste map bevatte facturen, interne berichten en een overzicht van betalingen. Sommige documenten bevestigden wat de audit al had gevonden. Andere waren onvolledig. Maar één reeks berichten viel op: Charles had Courtney opgedragen de toegang tot mijn persoonlijke account te controleren, terwijl hij aan een investeerder schreef dat mijn toestemming ‘een formaliteit’ was.
Het was geen bewijs dat Courtney onschuldig was. Ze had zelf betalingen ingevoerd. Wel liet het zien dat Charles de leiding had genomen bij het plan om mij buiten spel te zetten.
Die avond las ik een bericht van Lucas terug, maanden oud: ‘Als ik morgen de vergadering niet red, vraag Daniel dan naar het overzicht.’ Ik had destijds gedacht dat hij over een gewone afspraak sprak. Nu vroeg ik me af welke vergadering hij bedoelde.
Daniel zocht het op. De vergadering was gepland voor de ochtend na het ongeluk. Lucas zou daar zijn voorstel presenteren om Charles als algemeen directeur te vervangen.
