Toen gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten: mijn telefoon ging uit zichzelf op “verbinding maken met wifi.” Een netwerknaam verscheen: GUEST_HOUSE_EXT .
Ik keek om me heen, mijn hartslag schoot omhoog.
“Waarom ziet mijn telefoon een netwerk van dat huis…hier?” zei ik hardop.
Mijn vrouw keek me aan en het bloed trok uit haar gezicht.
Het restaurant lag twee steden verderop. Dit kon niet.
Maar het stond er. Hak zelfs. En toen verdween het weer.
Ik druk mijn telefoon uit.
We betaalden en terug naar de auto zonder niet naar elkaar te kijken. Wij spraken niet. Wij reden.
De weg werd geselecteerd, de gebouwen werden minder, en de stilte in de auto werd zwaar en klam, ook die zelf ademhaalde.
Ik keek telkens in de achteruitkijkspiegel.
Ik wist niet waar ik naar zocht. Maar ik keek.
Na ongeveer twintig minuten zei mijn vrouw ineens: “Die auto… die zwarte achter ons… die rijdt al heel lang achter ons.”
Ik keek opnieuw.
Een zwarte SUV. Geen koplampen die fel schenen. Gewoon… aanwezig.
Misschien was het toeval.
Maar na wat er gebeurde, geloofde ik niet meer in toeval.
Ik noem een afslag zonder richtingaanwijzer. Gewoon abrupt.
De SUV nam dezelfde afslag.
Mijn maag draaide om.
Mijn vrouw grijpt mijn arm.
“Rij door. Stop niet.”
Ik voelde mijn hart in mijn kiel. We reden een rotonde op, voltooide een volledige cirkel en terug dezelfde weg op.
De SUV bleef volgen.
Toen wist ik het.
Dit was geen paranoia. Dit was bevestiging.
Ik drukte het gaspedaal dieper in. Mijn auto was oud. Niet gebouwd voor achtervolgingen. Mijn handen waren zweterig op het stuur. Ik voelde mijn hele lichaam protesteren van stress en angst.
Toen kwam er een politiebureau langs de weg. Niet groot. Maar zichtbaar.
Ik reed de parkeerplaats op, gleed over de grind.
