Het probleem was dat ik dacht dat het verhaal daar stopte. Ook van het ontdekken van de lens en de wegvluchten uit het huis de climax was geweest. Maar achteraf gezien was dat slechts het begin – het moment waarop wij per ongeluk het gordijn optrokken van iets dat nooit bedoeld was om gezien te worden.
In het restaurant, tussen de helft opgegeten friet en koude koffie, kon ik mijn handen grotendeels stilhouden. Mijn vrouw zat recht tegenover mij, haar gezicht bleek, haar ogen groot en strak ook ze de hele tijd haar adem had. Ze zei ongeveer iets. Ze keek alleen maar naar mijn laptop, naar het scherm waarop het bericht van de gastheer stond, en toen weer naar mij.
“Wat betekent hij met ‘zij’?” vroeg ze uiteindelijk.
Ik wist het niet. Maar ik voelde, op een manier die ik niet rationeel kon krachtig, dat we de vraag niet hardop verplicht blijven stellen.
Toen ik mijn recensie had geplaatst, had ik verwacht dat Airbnb het zou zien, dat er een automatische waarschuwing zou komen, dat iemand ook zou reageren er een alarm was afgegaan. Maar er is niets gebeurd. Geen bevestiging, geen bericht van veiligheid, geen “We nemen dit serieus.” Alleen dat ene antwoord van de gastheer dat mij kippenvel bezorgd maakte.
Ookof hij niet bang was dat wij hem zouden ontmaskeren. Ookof hij eerder boos was dat wij iets verstoord hadden.
Ik scroll opnieuw naar zijn woorden.
“Nu heb je het gebroken – en ze zullen komen zoeken.”
Het voelde als een dreigement, maar ook als een feit. Niet: “ik kom je zoeken.” Maar: “zij komen.”
Mijn vrouw trok haar jas strakker om zich heen, ondanks dat we binnen zaten.
“Wat als ze ons gevolgd hebben?” fluisterde ze.
Ik opende mijn telefoon om te controleren of we nog niet in de Airbnb-app zaten. Mijn vingers trilden toen ik zag dat de reservering nog niet actief was, dat de chat nog open stond. Het was ook aannemelijk dat er een dun draadje tussen ons en dat huis liep, en dat iemand aan de andere kant duurzaam werd.
