“Ze zegt dat Ava uit woede met sportspullen begon te gooien. Dat de stick haar per ongeluk raakte.”
Mijn maag draaide zich om.
“Ze is vijf.”
“Dat betekent niet dat ze nooit een driftbui heeft.”
“Ze heeft me gebeld en gezegd dat Marissa haar had geslagen.”
“Kinderen begrijpen situaties niet altijd.”
“Ze zei dat ze opnieuw pijn zou krijgen als ze huilde.”
Mark keek weg.
Dat zag ik.
Die fractie van een seconde.
“Je wist het.”
Hij keek onmiddellijk terug.
“Wat?”
“Je wist dat Marissa haar pijn deed.”
“Natuurlijk niet.”
“Je wist iets.”
“Hou op.”
“Waarom keek je weg?”
“Je bent emotioneel.”
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
Dat was zijn oude truc.
Wanneer ik iets zag wat hem niet beviel, werd ik “emotioneel”.
“Vertel me waar je vandaag werkelijk was.”
“Dat gaat je niets aan.”
“Het gaat mij alles aan wanneer jij onze dochter bij je vriendin achterlaat nadat je mij hebt verteld dat je zelf thuis zou zijn.”
Toen verscheen er een politieagent in de gang.
“Mijnheer?”
Mark draaide zich om.
“Ja?”
“Bent u Mark Jansen?”
“Ja.”
“Wij willen graag met u spreken.”
“Over mijn dochter?”
“Onder andere.”
Mark keek naar mij.
En voor het eerst zag ik angst.
Niet bezorgdheid om Ava.
Angst voor zichzelf.
Dat verschil vergeet ik nooit.
Twee dagen later kreeg ik een tijdelijk spoedbesluit waardoor Ava bij mij bleef terwijl de situatie werd onderzocht.
Mark mocht haar voorlopig alleen onder afgesproken voorwaarden zien.
Marissa helemaal niet.
Maar daarmee was het verhaal nog lang niet voorbij.
Want toen de politie de woning onderzocht, vonden ze iets wat niemand verwachtte.
Niet alleen de hockeystick.
Niet alleen de stoel die onder de klink van het kleine toilet had gestaan.
Ze vonden een oude beveiligingscamera.
Mark had die maanden eerder in de woonkamer geïnstalleerd nadat er in de buurt was ingebroken.
Hij was hem blijkbaar vergeten.
Marissa ook.
De beelden stonden automatisch in de cloud.
En daar begon de waarheid zich te ontvouwen.
Niet alles was opgenomen.
De camera keek alleen op de woonkamer en een deel van de gang.
Maar het was genoeg.
Op de beelden van die ochtend was te zien hoe Mark om 09.17 uur zijn jas aantrok.
Ava zat aan tafel te tekenen.
Marissa stond bij het keukenblok.
“Hoe laat ben je terug?” vroeg ze.
“Vanavond.”
Ik stopte met ademen toen de rechercheur de opname liet zien.
Marissa keek naar Ava.
“Je zei dat je maar even weg zou zijn.”
“Ik heb plannen.”
“Met wie?”
“Dat doet er niet toe.”
Marissa werd boos.
“Dus ik moet de hele dag op haar passen?”
