Dat kleine klikje van het slot hoor ik soms nog.
Hij ging niet meteen zitten.
‘Mevrouw Van der Meer, ik moet u eerst iets vragen.’
‘Vraag maar.’
Hij keek naar zijn computerscherm.
Toen naar mij.
‘Hoe lang weet haar vader hiervan?’
Ik voelde mijn vingers verstijven om Noors jas.
‘Waarvan?’
Er verscheen iets in zijn gezicht wat ik bij Daan vaak genoeg bij collega’s had gezien.
Voorzichtigheid.
‘Uw man is dokter Van der Meer?’
‘Ja.’
‘Orthopedie?’
‘Ja.’
‘In Nieuwegein?’
‘Ja.’
Noor keek van hem naar mij.
‘Wat is er?’
Dokter Smit draaide het scherm een paar graden naar zich toe.
‘Er staat een eerdere MRI in het dossier.’
Ik zei niets.
‘Van 18 november vorig jaar.’
Het was april.
‘Dat kan niet.’
‘De scan is gemaakt bij de kliniek waar uw man werkt.’
‘Noor?’
Ze werd bleek.
‘Papa heeft toen foto’s gemaakt.’
‘Welke foto’s?’
‘Ik weet het niet. Ik moest in zo’n ding.’
Mijn mond werd droog.
‘Waarom heb je dat nooit verteld?’
‘Papa zei dat alles goed was.’
Dokter Smit keek naar zijn scherm.
‘De radioloog schreef destijds dat er in het linkerbekken een afwijking zichtbaar was die niet paste bij een gewone sportblessure.’
Niemand bewoog.
‘Wat schreef hij precies?’
De arts zweeg twee seconden te lang.
‘Dat maligniteit uitgesloten moest worden en dat snelle verwijzing naar een gespecialiseerd centrum werd geadviseerd.’
Noor keek naar haar schoenen.
Ik hoorde mezelf vragen:
‘Is het kanker?’
Dokter Smit schoof zijn stoel dichterbij.
‘We weten nog niet precies wat het is. Maar wat we vandaag zien, is ernstig verdacht voor een bottumor. We moeten een biopsie doen.’
Mijn hand lag nog steeds om haar jas.
Ik kreeg mijn vingers niet los.
Noor vroeg:
‘Dus papa wist dat?’
De arts antwoordde niet direct.
‘Het verslag is geopend via zijn account.’
‘Wanneer?’
Hij keek opnieuw.
‘Dezelfde avond. Om 19.43 uur.’
Noor liet haar hoofd zakken.
Geen tranen.
Ze trok alleen haar mouw over haar hand en begon aan een los draadje te plukken.
Ik kende dat gebaar.
Ze deed het als ze probeerde zichzelf klein te houden.
‘Was er een vervolgafspraak?’ vroeg ik.
Dokter Smit keek naar mij.
‘Ja.’
Mijn keel trok dicht.
‘Die is twee dagen later geannuleerd.’
‘Door wie?’
Hij draaide het scherm nu weg.
‘Dat moet het ziekenhuis intern uitzoeken.’
Ik wist het al.
Om 16.17 uur belde Daan.
Mijn telefoon trilde op tafel.
Ik liet hem gaan.
Om 16.19 uur opnieuw.
Daarna verscheen er een bericht.
Waar zijn jullie?
Een minuut later:
Marieke. Bel me. Nu.
Ik keek naar Noor.
Ze keek naar het scherm.
‘Hij weet het.’
‘Dat we hier zijn?’
Ze knikte.
Ik dacht aan de locatievoorziening die we hadden uitgezet.
Toen begreep ik het.
Hij had waarschijnlijk een melding uit het elektronisch patiëntendossier gekregen.
Of iemand had hem gebeld.
Daan belde voor de derde keer.
Ik nam op.
‘Waar ben je mee bezig?’ zei hij zonder begroeting.
Niet: Hoe gaat het met Noor?
Niet: Wat hebben ze gevonden?
‘In het ziekenhuis.’
