Het gesprek duurde drieëntwintig minuten.
Toen Daan naar buiten kwam, zag hij er tien jaar ouder uit.
Hij knikte naar mij.
Ik knikte terug.
Geen scène.
Geen verzoening.
Hij liep naar de lift.
Later vroeg ik Noor wat hij had gezegd.
Ze zat met haar laptop op bed.
‘Hij zei sorry.’
‘En?’
‘Ik vroeg waarvoor.’
Ik wachtte.
‘Eerst zei hij: voor alles.’
Ze rolde met haar ogen.
‘Dat is natuurlijk geen antwoord.’
‘Wat zei hij daarna?’
‘Dat hij bang was.’
‘Waarvoor?’
‘Dat hij een fout had gemaakt. En dat als hij de verwijzing doorzette, iedereen die fout zou zien.’
Ze tikte haar laptop dicht.
‘Dus toen maakte hij hem groter.’
Ik ging naast haar zitten.
‘Ja.’
Ze keek naar haar handen.
‘Ik denk dat hij daar de rest van zijn leven mee moet leven.’
Het tuchtcollege kwam maanden later tot een zwaar oordeel. Daan had professionele grenzen overschreden, noodzakelijke vervolgzorg belemmerd en onjuiste informatie in het dossier vastgelegd.
Hij werd tijdelijk geschorst en mocht in die periode niet werken als arts.
De kliniek beëindigde zijn bestuursfunctie.
Er kwam geen gevangenisstraf.
Geen dramatische arrestatie.
Geen politieman die hem voor onze voordeur in handboeien sloeg.
Werkelijkheid is meestal minder netjes dan wraakverhalen.
Daan verloor vooral dingen die niet op één dag verdwijnen: vertrouwen, reputatie, zijn positie binnen de maatschap en een groot deel van het contact met zijn dochter.
Onze scheiding werd negen maanden na Noors diagnose uitgesproken.
We verkochten het huis.
Ik verhuisde met Noor naar een kleiner rijtjeshuis in Leidsche Rijn.
De keuken was minder mooi.
De hypotheek was aangenamer.
De eerste avond zaten we tussen dozen pizza te eten omdat ik de borden niet kon vinden.
Noor wees naar een doos met KEUKEN erop.
‘Misschien daarin.’
‘Dat zou verdacht logisch zijn.’
Ze glimlachte.
Dat was genoeg.
Na de chemotherapie volgde de operatie.
De tumor kon worden verwijderd met ruime marges.
Noor hield schade aan haar heup over en moest maanden revalideren. Hockey op haar oude niveau kwam niet terug.
Daar was ze bozer om dan om haar haar.
‘Kanker mag veel,’ zei ze tegen de fysiotherapeut. ‘Maar mijn strafcorners afpakken is persoonlijk.’
Een jaar na de diagnose waren haar controles goed.
De arts gebruikte bewust niet het woord genezen.
Wij ook niet.
