‘Ik ben niet begonnen met de vernederingen. Ik heb alleen geweigerd ze nog langer te accepteren.’
De volgende dag ontmoette ik om tien uur meneer Radu, de boekhouder van mijn bedrijf. Samen controleerden we alle extra bankpassen en machtigingen die ik Victor had gegeven.
Hij had geen officiële functie binnen het bedrijf, maar ik had hem wel toestemming gegeven om een extra bankpas te gebruiken voor bepaalde uitgaven en om namens mij enkele administratieve handelingen te verrichten.
Ik verzocht de bank zijn extra pas te blokkeren en zijn machtigingen in te trekken. De benodigde documenten zouden vervolgens naar de bank en onze zakenpartners worden gestuurd.
‘Weet u het zeker?’ vroeg meneer Radu.
‘Volkomen zeker.’
Diezelfde middag stond Victor voor de deur van mijn ouders.
Hij droeg niet langer zijn dure overhemd, maar een gewoon jack. Hij zag eruit alsof hij de hele nacht niet had geslapen.
‘Elena, we moeten praten.’
Ik stapte de gang op.
‘Ik luister.’
‘Mijn moeder heeft een fout gemaakt. Dat geeft ze inmiddels zelf ook toe. Maar je kunt toch niet negen jaar huwelijk zomaar weggooien vanwege een ruzie op oudejaarsavond?’
‘Het gaat niet om één ruzie, Victor. Het gaat om negen jaar waarin jij hebt toegestaan dat je familie me als een dienstmeid behandelde.’
‘Je weet hoe mijn moeder is. Ze zegt soms dingen zonder na te denken.’
‘En jij denkt juist heel goed na voordat je besluit te zwijgen.’
Hij sloeg zijn ogen neer.
‘Je hebt mijn bankpas laten blokkeren.’
Ik glimlachte bitter.
‘Dus daarom ben je hier gekomen.’
‘Nee! Maar ik moet rekeningen betalen. Ik heb reserveringen, afbetalingen en allerlei andere kosten…’
‘Betaal ze dan van je eigen inkomsten. Precies zoals je iedereen hebt verteld dat je deed.’
Er viel een lange stilte.
‘Je weet dat mijn bedrijf momenteel een moeilijke periode doormaakt,’ mompelde hij uiteindelijk.
‘Dat weet ik. Juist daarom begrijp ik niet waarom je bleef opscheppen over geld dat je zelf niet verdiende.’
Victor leunde tegen de muur.
‘Ik schaamde me, Elena. Mijn vader heeft me opgevoed met het idee dat een man degene moet zijn die het geld naar huis brengt. Mijn moeder prees me altijd de hemel in tegenover onze familie. Ik durfde hun de waarheid niet te vertellen.’
‘En om te voorkomen dat jij je zou schamen, accepteerde je dat ik vernederd werd.’
Hij antwoordde niet.
‘Ik wil proberen onze relatie te herstellen,’ zei hij uiteindelijk.
‘Begin dan met je ouders de waarheid te vertellen. De volledige waarheid. En stop ermee mij de schuld te geven.’
In de dagen daarna deed Victor wat ik hem had gevraagd. Hij legde zijn ouders uit dat ik het grootste deel van de gezinsuitgaven betaalde en dat het zakelijke succes waarmee hij zo graag pronkte, niet van hem was.
Drie dagen later belde Mihaela me.
‘Elena, ik wilde je zeggen dat het me spijt wat er is gebeurd.’
Ik luisterde zonder haar te onderbreken.
