‘Mam, wat heb je gedaan?’ vroeg hij. Zijn advocaat had hem laten weten dat hij niet langer de aangewezen persoon was in haar nalatenschap.
Camille bleef opvallend rustig. Ze droogde haar handen af, liep naar haar slaapkamer en haalde het briefje tevoorschijn.
‘Je zei dat ik mijn toekomst niet rond jou moest plannen,’ antwoordde ze. ‘Je hebt je eigen gezin en je eigen verantwoordelijkheden. Ik heb besloten je serieus te nemen.’
Adrienne probeerde zich te verdedigen. Het was volgens hem maar een briefje geweest. Hij had niet verwacht dat zijn moeder zulke drastische stappen zou zetten.
Maar Camille had haar antwoord klaar.
‘Dat klopt. En dit is maar een testament.’
Daarna volgde een stilte die veel meer zei dan een lange ruzie ooit had kunnen doen.
‘Je maakt het veel te groot,’ protesteerde hij.
Camille glimlachte. Ze wist dat het probleem niet bij dat ene briefje was begonnen. De echte oorzaak lag zes jaar eerder.
Zes jaar lang had ze haar gezin geholpen
Destijds hadden Adrienne en zijn vrouw Belle het financieel moeilijk. Ze verwachtten hun eerste kind, woonden in een klein appartement en zagen hun huurkosten steeds verder stijgen.
Camille bezat een ruime woning met vier slaapkamers, een grote tuin en een veranda. Achter het hoofdgebouw stond een kleiner, vrijstaand huisje dat ooit van de ouders van haar overleden echtgenoot was geweest.
Ze wilde haar zoon helpen. Met een aanzienlijk deel van haar spaargeld liet ze het huisje opknappen, zodat ze daar zelf kon wonen. Vervolgens stelde ze de grote woning gratis ter beschikking aan Adrienne en Belle.
De afspraak was eenvoudig: het jonge gezin hoefde geen huur te betalen en zou zelf de nutsvoorzieningen en andere huishoudelijke kosten regelen. Zo konden ze geld sparen en hun kinderen een betere toekomst bieden.
Aanvankelijk waren ze dankbaar. Adrienne omhelsde zijn moeder en Belle kreeg tranen in haar ogen. Ze beloofden nooit te vergeten wat Camille voor hen deed.
