Maar na verloop van tijd veranderde de situatie.
Wat ooit een tijdelijke oplossing was, werd een vanzelfsprekendheid. Belle begon kamers opnieuw in te richten zonder toestemming te vragen. Sommige meubels verdwenen, waaronder stukken die Camille van haar eigen moeder had geërfd. Toen ze ernaar vroeg, kreeg ze te horen dat de meubels ouderwets waren.
Ook het oppassen werd steeds vaker als vanzelfsprekend beschouwd. Soms stond haar kleinzoon plotseling met zijn rugzak voor de deur, terwijl Belle alweer wegreed. Geen telefoontje, geen verzoek om hulp. Adrienne zei er nauwelijks iets van.
Camille slikte haar teleurstelling in, vooral omdat ze haar kleinzoon niet wilde laten lijden onder de spanningen tussen volwassenen.
Toch begon ze steeds duidelijker te zien dat haar vrijgevigheid niet langer als een gunst werd beschouwd.
Ze zagen haar huis als hun eigendom
Op een middag hoorde Camille Belle in de tuin met vriendinnen praten. Ze keek in de richting van het kleine huisje waar Camille woonde.
‘Dat zou later een fantastische fitnessruimte zijn,’ zei Belle lachend. ‘Als Camille ooit besluit kleiner te gaan wonen.’
Haar vriendinnen lachten mee.
Adrienne stond erbij en zweeg.
Voor Camille was dat moment bijzonder pijnlijk. Het ging niet alleen om een ongepaste opmerking. Het liet haar zien hoe haar familie naar haar woonruimte keek: niet als haar eigen huis, maar als een plek die uiteindelijk beschikbaar zou moeten komen voor hun wensen.
Toen later het briefje op haar kussen verscheen, viel alles op zijn plaats. Haar zoon wilde dat ze onafhankelijk van hem leefde, maar ondertussen waren hij en zijn vrouw gewend geraakt aan haar voortdurende steun.
En Camille was klaar met die tegenstrijdigheid.
