Maar niet alleen.
Hij werd vergezeld door een advocate die gespecialiseerd was in vastgoedrecht en die hij goed kende uit zijn werk.
Ze namen de documenten rustig door en begonnen vast te stellen wat er precies was gebeurd.
Na enige tijd belde Boris me.
— Ludmila, de situatie is onaangenaam, maar niet hopeloos.
Ik voelde mijn handen trillen.
— Wat is er gebeurd?
— Je zoon heeft inderdaad geprobeerd zich met de documenten van het huis bezig te houden. Maar hij kon het huis niet zomaar op zijn naam zetten.
— Waarom heeft hij me dan hierheen gestuurd?
Boris antwoordde pas na een moment.
— Het lijkt erop dat hij erop rekende dat je langere tijd niet zou controleren wat er met het huis gebeurde.
Ik kreeg het benauwd.
Ik herinnerde me al zijn woorden.
‘Daar zul je meer rust hebben.’
‘Ik zal ondertussen voor het huis zorgen.’
‘Alleen voor een paar maanden.’
Nu klonk ieder van die zinnen heel anders.
Boris adviseerde me geen scène te maken, maar rustig en uitsluitend volgens de wet te handelen.
Hij hielp me de controle over de documenten terug te krijgen, de volmachten te controleren en de hele situatie officieel vast te leggen.
Een paar dagen later kwam Maksim naar het verzorgingshuis.
Hij kwam zelfverzekerd mijn kamer binnen, alsof hij ervan overtuigd was dat ik van niets wist.
— Mam, ik kom je ophalen.
Ik keek hem aan.
— Waarheen?
— Naar huis.
— Naar mijn huis?
Hij keek weg.
— Natuurlijk.
— Waarom heb je dan de sloten vervangen?
Hij antwoordde niet.
— En waarom ben je zonder mijn toestemming met mijn documenten aan de slag gegaan?
— Mam, ik wilde alleen maar het goede doen.
— Nee, Maksim. Je wilde dat ik je niet in de weg zou staan.
Zijn gezicht veranderde plotseling.
Op dat moment kwam Boris samen met de advocate de kamer binnen.
Maksim keek hem verbaasd aan.
— Wat doet u hier?
Boris antwoordde kalm:
— Ludmila heeft mij gevraagd haar te helpen bij het ophelderen van zaken rond de documenten van haar eigendom.
— Dit is een familiekwestie.
— Misschien. Maar het huis is van Ludmila. Daarom ligt de uiteindelijke beslissing bij haar.
Maksim probeerde bezwaar te maken, maar de advocate legde hem al uit welke van zijn handelingen in strijd met de wet waren en welke documenten hij moest teruggeven.
Voor het eerst in lange tijd zag mijn zoon er machteloos uit.
Ik keek naar hem en begreep dat de jongen die ik ooit naar school had gebracht niet langer tegenover me stond.
Het was een volwassen man die had besloten dat hij zijn moeder uit haar eigen huis kon verwijderen en daarna over haar eigendommen kon beschikken.
Ik begon niet te schreeuwen.
