De tweede was verwarring.
Waarom zou Eric ons kind zo berekenen?
De voordeur ging twintig minuten later open.
‘Natalie?’
‘Hierbinnen.’
Eric liep de keuken binnen en maakte zijn das los.
Hij zag de laptop.
Dan mijn gezicht.
Hij stopte.
‘Wat is er gebeurd?’
Ik draaide het scherm naar hem toe.
Zijn uitdrukking veranderde onmiddellijk.
Dat vertelde me alles.
‘Dit heb je gemaakt.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Het is een budget.’
“Je hebt een budget gemaakt waarbij onze tienjarige een maandelijkse prijs heeft.”
Zijn ogen vernauwden.
‘Waar heb je het over?’
Ik hield het werkblad van Cole omhoog.
Eric heeft het meegenomen.
Hij las de eerste regel.
Zijn gezicht liep leeg.
‘Oh, God.’
‘Dus je herkent het nummer.’
‘Ja.’
“Wat betekent zevenhonderd dollar voor zijn slaapkamer?”
“Het betekent niet dat zijn slaapkamer zevenhonderd dollar kost.”
“Dat is letterlijk wat hij denkt dat het betekent.”
“Het is een evenredige berekening. Huisvesting, nutsvoorzieningen, alles gedeeld door huishoudelijk gebruik. Ik probeerde erachter te komen waar het geld eigenlijk naartoe gaat.”
“Onze zoon denkt dat slapen in dit huis ons zevenhonderd dollar per maand kost.”
Eric zat langzaam.
‘Hij heeft dit gezien?’
‘Blijkbaar.’
‘Dat was hij niet van hem verondersteld.’
Ik staarde hem aan.
“Dat is jouw uitleg?”
‘Nee.’
‘Omdat ik echt hoop van niet.’
‘Ik zeg dat dit niet voor hem was.’
“Waarom zat het dan op de familielaptop?”
‘Ik moet vergeten zijn om het te sluiten.’
Ik heb een keer gelachen.
Een scherp, lelijk geluid.
“Hij is gestopt met ontbijten.”
‘Wat?’
“Hij is twee weken geleden gestopt met voetballen.”
Eric rechtgetrokken.
‘Hoe bedoel je dat hij ermee stopt?’
“Hij vertelde coach Daniel dat hij de rest van het seizoen vrij moest nemen.”
Eric keek naar de trap.
‘Hij heeft niets gezegd.’
“Nee. Dat deed hij niet.’
Ik duwde de tweede pagina over de tafel.
Eric heeft het gelezen.
Voetbal.
Ontbijt.
Schoenen.
Toen bereikte hij de laatste lijn.
Live bij oma's - bespaar $ 700.
Zijn mond ging open.
Er kwam niets uit.
“Hij denkt dat hij goedkoper moet worden voordat de baby komt.”
Eric drukte beide handen in zijn gezicht.
‘Oh, mijn God.’
‘Waarom, Eric?’
‘Ik weet het niet.’
‘Lieg niet tegen me.’
‘Dat ben ik niet.’
‘Leg het dan uit.’
Hij keek naar de spreadsheet.
“Het was gewoon een budgetteringsmodel.”
“Dat verklaart het nummer. Het verklaart niet waarom ons kind denkt dat hij achttienhonderd dollar uit ons leven moet verwijderen.”
Stilte.
Ik zag iets over zijn gezicht bewegen.
Geen verwarring.
Angst.
‘Wat vertel je me nog meer niet?’
‘Niets.’
Te snel.
Ik staarde hem aan.
‘Probeer het nog eens.’
“Natalie—”
“Je zoon slaat eten over omdat hij denkt dat we hem niet kunnen betalen. Bescherm mij niet tegen wat dit ook is.’
Zijn kaak werd strakker.
‘Ik zei dat er niets anders is.’
Ik greep naar de laptop.
Het werkboek had meerdere tabbladen.
Huidige uitgaven.
Baby schattingen.
Verzekeringen.
Geprojecteerd verlof.
Vervolgens klikte ik er een met het label NA BABY.
Onderaan stond een rode cel.
MAANDELIJKS TEKORT: -$ 1.796
Ik ben even gestopt met ademen.
Duizend zevenhonderd zesennegentig dollar.
Cole’s berekende kosten waren duizend achthonderd tweeënveertig.
Een verschil van zesenveertig dollar.
Ik draaide de laptop naar Eric.
Zijn schouders zakten door.
“Vertel me dat dat weer een betekenisloze berekening is.”
Hij antwoordde niet.
‘Eric’.
