Richard had told Daniel that he had gone to rehab when Daniel was ten years old. He specified that he had been sober for almost two years before asking to see his son again.
Then came the sentence that made my hands tremble.
« Your mother said that seeing each other again would only upset you and asked me to stay away. »
It was true. I hated reading it in black and white. I turned the page.
Richard had written: « I sent letters for years. Some were returned to me. Others weren’t. I finally stopped because your mother made it clear to me that she thought you’d be better off without me. »
Sophie was watching my face. « Is that true? »
I folded the pages back. « It’s complicated. »
She looked almost apologetic. « That’s what Daniel keeps saying. »
It hurt.
We went back to the table.
Daniel glanced at me. Then he looked at the papers.
Her expression changed. « Sophie. »
She said, « I’m sorry. »
He pushed back his chair. « Did you go through my things? »
« I found them next to the printer. »
« You had no right. »
« No, » I said. « She probably didn’t have any either. »
He turned towards me.
I placed the papers on the table. « But neither did you. »
Richard leaned back. « Amanda… »
» No. »
Daniel said, « Mom, I was just about to tell you. »
» When ? »
« After high school. »
« Why later? »
« Because I wanted to spend a day without us talking about it. »
« So why invite him? »
He clenched his jaw. « Because I wanted my father to be there at my graduation. »
It hurt.
I nodded. « Okay. »
He looked surprised.
I continued: « But you didn’t need to exclude me for that. »
« You would have made a scene. »
» Ah good ? »
He looked at Richard. Then he turned to me. « Right? »
Ik heb niet snel genoeg gereageerd.
Daniel lachte bitter. “Precies.”
Richard zei zachtjes: “Hij nam contact met me op vanwege de baby.”
Ik heb het gezien.
Daniels gezicht verstrakte. “Papa.”
« Nee. We zijn er al. »
Pa.
Ik had Daniel hem zo niet meer horen noemen sinds hij een kind was.
Richard vervolgde: “Daniel wilde de medische geschiedenis van de familie weten.”
Dat was het begin.
Sophie en Daniel hadden besloten zich te laten testen op dragerschap nadat ze erachter waren gekomen dat ze zwanger was.
Er werd een vragenlijst gebruikt om informatie te verzamelen over de medische geschiedenis van de familie.
Daniel besefte dat hij vrijwel niets wist over Richards familie.
Dus zocht hij het op internet.
Hij stuurde haar een bericht. Richard antwoordde binnen een uur.
Het gesprek, dat eigenlijk over diabetes, hart- en vaatziekten en kanker had moeten gaan, nam een andere wending.
Daniel vroeg hem waar hij heen was gegaan. Richard vertelde hem alles.
Niet alles. Maar genoeg.
Alcohol. Gokken. Schulden. Afkickkliniek. Terugval. En dan nuchterheid.
Uiteindelijk zei ik: “Vertel hem waarom je bent vertrokken.”
Richard keek me aan.
Daniel fronste zijn wenkbrauwen. “Hij heeft het me verteld.”
« Nee. Hij vertelde je dat hij problemen had. »
Ik keek Richard aan. “Vertel hem wat er gisteravond is gebeurd voordat ik je wegstuur.”
Richard sloeg zijn ogen neer. Niemand zei iets.
Toen zei hij: “Ik zat met je in de auto.”
Daniel verstijfde. “Wat?”
« Je was negen jaar oud. »
Richards stem was nauwelijks meer dan een gefluister. “Ik had gedronken.”
