DEEL 11 — VALERIE VERANDERDE NIET OMDAT ZE MINDER GELD KREEG
Mijn relatie met Valerie verbeterde pas jaren later.
Niet door erfenis.
Door falen.
Een grote retailuitbreiding die zij leidde liep mis.
Drie nieuwe winkels deden het slecht.
Ze verwachtte dat familie haar zou beschermen.
Nieuwe onafhankelijke raad deed dat niet.
Ze verloor haar directeursfunctie.
Niet baan volledig.
Ze werd teruggezet naar projectrol.
Voor Valerie voelde dat als publieke vernedering.
Ik verwachtte woede.
Die kwam.
Maanden.
Daarna burn-out.
Toen therapie.
Een jaar later belde ze.
‘Kunnen we praten?’
‘Waarover?’
‘Over die avond.’
Ik wist meteen.
Lotte was inmiddels dertien.
‘Goed.’
We zaten in café.
Valerie legde telefoon omgekeerd.
‘Ik heb lang gedacht dat oma mij strafte omdat ik Lotte uitlachte.’
‘Dat was niet zo.’
‘Weet ik nu.’
‘Goed.’
‘Ik gebruikte haar jurk omdat ik wist dat jij gevoelig was voor geld en status.’
‘Klopt.’
‘En ik wilde dat jij je weer dat kind voelde dat niet goed genoeg was voor pap.’
Ik keek haar aan.
Hard.
Maar eerlijk.
‘Waarom?’
‘Omdat ik mij naast jou altijd de domme voelde.’
Ik lachte ongelovig.
‘Jij?’
‘Jij haalde betere cijfers. Oma luisterde naar jou. Eva was slim. Jullie leken nooit iemand nodig te hebben.’
‘Ik had iedereen nodig toen Eva doodging.’
‘Je vroeg niks.’
Daar had ze gelijk.
‘Ik dacht dat jij ons verachtte.’
‘Nee.’
‘Ik jou soms wel.’
Ze huilde.
‘Dat is niet hetzelfde als spijt hebben van grap.’
‘Nee.’
‘Wil je met Lotte praten?’
‘Alleen als zij wil.’
Lotte wilde.
Niet meteen.
Drie maanden later.
Valerie kwam zonder cadeau.
Goed begin.
‘Ik heb je jurk uitgelachen omdat ik gemeen wilde zijn tegen je vader,’ zei ze.
Lotte, dertien:
‘Dat is echt kinderachtig.’
Valerie knikte.
‘Heel.’
‘En iedereen lachte.’
‘Ja.’
‘Opa en oma ook.’
‘Ja.’
‘Dat vond ik erger.’
‘Dat begrijp ik.’
Lotte vroeg:
‘Vond je jurk echt lelijk?’
Valerie keek mij even aan.
‘Ik weet het niet eens meer.’
Lotte glimlachte.
‘Ik wel. Hij was leuk.’
Daar eindigde gesprek.
Niet met knuffel.
Maar er kwam later één.
Dat was genoeg.
