DEEL 8 — OMA WERD ZIEK, EN TOEN BEGON DE ECHTE TEST
Johanna was vierentachtig toen ze een zware longontsteking kreeg.
Twee jaar na diner.
Lotte was acht.
Oma herstelde.
Maar niet helemaal.
Ze werd brozer.
Moe.
Voor het eerst voelde haar plan niet theoretisch.
Mijn vader veranderde.
Hij kwam vaker.
Niet voor erfenis, dacht ik aanvankelijk.
Gewoon omdat zijn moeder ouder werd.
Valerie ook.
Ze las oma voor wanneer haar ogen moe waren.
Mijn moeder kookte.
Ik bracht Lotte.
Families kunnen tegelijk hebzuchtig en liefdevol zijn.
Dat maakt alles moeilijker.
Op een middag vroeg oma iedereen kamer uit behalve mij.
‘Ik ga nog niet dood.’
‘Goed.’
‘Maar mijn lichaam heeft andere agenda.’
Ik glimlachte flauw.
‘Wil je iets veranderen?’
‘Nee.’
‘Niets?’
‘Ik heb testament vorige maand opnieuw bekeken met notaris.’
‘Nog steeds Lotte?’
‘Ja.’
‘Waarom vertel je dat?’
‘Omdat straks iedereen denkt dat jij mij op laatste moment beïnvloedde.’
Ze wees naar kast.
‘Daar ligt bevestiging dat ik zonder jou notaris sprak.’
‘Oma.’
‘Voorzichtigheid is niet wantrouwen.’
Eva had bijna hetzelfde gezegd.
‘Ik heb nog één verzoek.’
‘Wat?’
‘Laat Lotte bij mijn dood niet aan hoofd tafel zitten.’
‘Wat?’
‘Mensen gaan naar haar kijken alsof ze geldzak op benen is.’
‘Ze is acht.’
‘Precies.’
‘Wat moet ik doen?’
‘Neem haar na uitvaart mee naar huis.’
‘En familievergadering?’
‘Laat professionals hem doen.’
Ze glimlachte.
‘Jij hoeft niet altijd in kamer te zijn waar geld besproken wordt.’
Een maand later herstelde ze genoeg om weer zelf naar tuin te lopen.
We dachten dat we tijd hadden.
Nog bijna twee jaar.
