Deel 2: De map
Mijn advocaat, Rachel Bennett, sloot de voordeur en stak haar hand uit.
"Gregory. Geef me die map."
Gregory lachte nerveus.
"Dit heeft niets met jou te maken."
"Nu wel," zei Rachel. "Want Samuel heeft gisteren mijn kantoor gebeld."
Ik draaide me naar pap. Zijn gezicht werd bleek.
Rachel pakte de map voordat Gregory hem kon wegtrekken en opende hem op de eettafel.
Na drie pagina's veranderde haar gezichtsuitdrukking.
"Dit is geen toestemming om het huis te beheren," zei ze. "Dit is een document waarin wordt beweerd dat Samuel en Irene hun eigendomsbelang aan Gregory hebben overgedragen."
Fiona snauwde:
"Ze hebben ermee ingestemd!"
"Ze bezitten nul procent van dit huis," zei ik. "Ik ben de eigenaar."
Gregory staarde me aan.
"Je zei dat je het huis voor hen had gekocht."
"Ik heb het voor hen gekocht. Ik heb de eigendomsakte nooit aan hen overgedragen."
Rachel draaide de eerste pagina naar het licht.
"Wanneer hebben jullie dit getekend?"
Pap slikte.
"Gisterenavond."
"Onder welke omstandigheden?"
Mam keek naar Fiona. Dat ene korte blikje vertelde me genoeg.
Gregory trok een stoel naar achteren.
"Niemand heeft ze gedwongen. We hebben alleen besproken wat er moest gebeuren als ze hier niet langer voor konden zorgen."
Rachel keek hem strak aan.
"En waarom staat hier dat Samuel en Irene hun volledige eigendomsbelang overdragen aan jou, terwijl ze helemaal geen eigendomsbelang hebben?"
Gregory antwoordde niet.
Rachel sloeg de volgende pagina om. Er stonden meerdere passages over een vermeende schenking, een volmacht en een verklaring dat mijn ouders vrijwillig afstand zouden doen van hun rechten.
"Deze map is slordig," zei ze. "Maar iemand heeft moeite gedaan om hem officieel te laten lijken."
Ik voelde mijn maag samentrekken.
"Wie heeft hem opgesteld?"
Gregory keek naar Fiona.
Fiona keek weg.
Mijn moeder begon te huilen.
"Lucas, we wilden het je niet vertellen."
Ik ging naast haar zitten.
"Vertel het nu."
Pap wreef met beide handen over zijn knieën.
"Gregory zei dat als we niet tekenden, hij de rekeningen zou stopzetten."
Ik keek op.
"Welke rekeningen?"
"De rekening voor het huis," fluisterde mam. "Hij zei dat hij die had betaald."
Rachel keek meteen naar mij.
"Hebben jullie hem ooit geld gegeven?"
"Niets," zei pap. "Hij betaalde twee keer een loodgieter. Daarna zei hij dat hij daarmee eigenaar was geworden."
Gregory sprong overeind.
"Dat is niet wat ik heb gezegd."
"Wat heb je dan wel gezegd?" vroeg ik.
Hij zweeg.
Een van mijn neefjes verscheen in de deuropening.
"Pap..."
Gregory draaide zich om.
"Ga naar boven."
De jongen bewoog niet.
"Pap zei dat opa moest tekenen omdat jullie anders het huis zouden verliezen."
Fiona werd wit.
Rachel sloot de map.
"Dat is genoeg voor vandaag."
Gregory lachte schamper.
"Je denkt dat je me met een paar papieren bang kunt maken?"
Rachel bleef kalm.
"Nee. Ik denk dat je jezelf bang hebt gemaakt door een document te laten ondertekenen over een woning die niet van jou is."
Ze haalde haar telefoon tevoorschijn.
"Ik ga de county-records controleren en ik wil dat iedereen hier blijft totdat ik klaar ben."
Gregory liep naar de garage.
Ik volgde hem niet.
In plaats daarvan keek ik naar de stapel rekeningen op het aanrecht. Tussen de energierekening en een bon van de bouwmarkt zat een envelop die ik niet herkende.
Mijn naam stond erop.
Niet mijn adres.
Een postbus in Portland.
Ik scheurde hem open.
Binnen zat één vel papier.
Bovenaan stond de naam van een bedrijf dat ik herkende.
Cascade Coastal Holdings.
Mijn bedrijf.
Onder de naam stond een dossiernummer dat ik nog nooit had gezien.
Rachel keek over mijn schouder.
Haar gezicht veranderde.
"Lucas," zei ze zacht, "waarom zou jouw bedrijf in een document over dit huis worden genoemd?"
Ik keek naar de datum.
Het document was drie dagen ouder dan het gesprek waarin mijn zus beweerde dat ze alleen voor een paar dagen naar Cannon Beach kwamen.
En onderaan stond een handtekening.
Niet die van Gregory.
Die van Fiona.
