Deel 3: Wat Fiona had verborgen
Ik legde het document plat op tafel.
"Fiona, wat is dit?"
Ze staarde ernaar alsof ze hoopte dat de letters vanzelf zouden verdwijnen.
"Ik weet het niet."
Rachel wees naar haar handtekening.
"Die lijkt behoorlijk op je echte handtekening."
"Ik heb zoveel dingen getekend."
"Op naam van Cascade Coastal Holdings?"
Fiona zweeg.
Gregory kwam terug uit de garage.
Toen hij het papier zag, bleef hij staan.
"Waar heb je dat vandaan?"
"Dat is mijn vraag aan jou."
Hij liep naar de tafel en wilde het papier pakken.
Rachel hield haar hand erop.
"Niet aanraken."
Gregory keek haar woedend aan.
"Je doet alsof ik een crimineel ben."
"Ik doe niets," zei Rachel. "Ik lees."
Ze wees naar het dossiernummer.
"Dit is geen eigendomsakte. Het lijkt op een voorbereidingsdocument voor een lening."
Mijn mond werd droog.
"Een lening met het huis als onderpand?"
Rachel knikte.
"Dat is wat het lijkt."
Ik keek naar Fiona.
"Waarom zou jij iets tekenen voor een lening van mijn bedrijf?"
Ze begon te huilen.
"Gregory zei dat het tijdelijk was."
"Wat was tijdelijk?"
"De lening."
Gregory schreeuwde:
"Fiona!"
Ze kromp ineen.
Ik stond op.
"Niet tegen haar schreeuwen."
"Dit gaat jou niets aan."
"Je hebt mijn eigendom gebruikt. Nu gaat het me alles aan."
Rachel pakte haar tas.
"Ik wil de originele stukken zien."
Gregory lachte.
"Die heb ik niet."
"Dan vraag ik de county om alle recente registraties en aanvragen."
Zijn glimlach verdween.
Dat was het moment waarop ik begreep dat hij niet zomaar had geprobeerd mijn ouders uit hun huis te krijgen.
Hij had een financieel probleem.
En hij had gedacht dat mijn huis de oplossing was.
Mam kwam langzaam dichterbij.
"Fiona, lieverd... wat heb je gedaan?"
Fiona veegde haar tranen weg.
"Ik heb niets verkocht."
"Maar je hebt wel getekend."
"Ik wist niet wat het was."
Gregory keek naar haar.
"Je wist genoeg."
Rachel draaide zich naar hem om.
"Als je haar onder druk hebt gezet om zakelijke documenten te tekenen, wil ik dat je daar heel zorgvuldig over nadenkt voordat je nog iets zegt."
Hij liep weg.
Mijn oudste neef bleef beneden staan.
"Lucas?"
"Ja?"
"Mag ik iets zeggen?"
Ik knikte.
Hij keek naar zijn moeder.
"Pap heeft vorige week met iemand gebeld. Hij zei dat het strandhuis genoeg waard was om zijn schulden op te lossen."
De stilte die volgde voelde zwaarder dan alles wat daarvoor was gezegd.
Gregory kwam terug.
"Je zoon begrijpt niet waar hij het over heeft."
"Misschien," zei ik. "Maar jij blijkbaar wel."
Rachel belde haar kantoor.
Ik liep met mam en pap naar het terras.
De oceaan was grijs geworden onder de avondlucht.
Pap keek naar het water.
"Ik wilde je niet bellen."
"Ik weet het."
"Ik schaamde me."
Ik ging naast hem staan.
"Waarvoor?"
"Dat ik mijn eigen dochter niet tegen kon houden."
"Je hoeft niemand tegen te houden. Jij bent hier thuis."
Hij keek me aan.
"Dat was jouw huis."
"En jij woont erin. Dat is precies waarom ik het gekocht heb."
Mam pakte mijn hand.
"Fiona is nog steeds je zus."
"Dat weet ik."
"Maar ze heeft iets gedaan."
"Dat weet ik ook."
Achter ons klonk een deur.
Rachel kwam naar buiten.
"Lucas."
Ik draaide me om.
"Ik heb iets gevonden."
Ze hield haar telefoon vast.
"Er is vorige week een aanvraag ingediend voor een kredietlijn. Niet op naam van Gregory."
"Op wiens naam?"
Ze keek me recht aan.
"Op naam van Cascade Coastal Holdings."
Mijn hart zakte.
"Maar ik heb die aanvraag nooit gedaan."
Rachel knikte.
"Dat weet ik."
Ze draaide het scherm naar me toe.
Onder de aanvraag stond een digitale handtekening.
De naam was van een persoon die ik al jaren kende.
Mijn voormalige financieel directeur.
En volgens Rachel werkte hij sinds zes maanden voor Gregory.
