Deel 5: Fiona's keuze
We namen Fiona mee naar het kantoor van Rachel.
Gregory bleef bij het huis, maar Rachel had de sloten laten vervangen en de politie gebeld over de eerdere poging om mijn ouders onder druk te zetten.
Niemand werd gearresteerd.
Nog niet.
Rachel wilde eerst de documenten veiligstellen.
Fiona zat tegenover mij met beide handen om een kop koffie.
"Ik heb je niet willen bedriegen."
"Maar je hebt wel getekend."
"Ik was bang."
"Voor Gregory?"
Ze knikte.
Daarna vertelde ze eindelijk alles.
Gregory had maandenlang geld verloren met een bouwbedrijf dat hij samen met een vriend was begonnen.
Hij had schulden verborgen.
Toen hij hoorde dat ik het huis voor mam en pap had gekocht, zag hij geen cadeau.
Hij zag een bezit dat volgens hem te groot en te waardevol was voor twee gepensioneerden.
"Gregory zei dat jij het uiteindelijk toch aan mam en pap zou geven," zei Fiona.
"Dat was nooit zijn beslissing."
"Ik weet het nu."
Ze keek naar haar handen.
"Hij zei dat als ik niet meewerkte, we ons huis zouden verliezen."
"En daarom hielp je hem mijn bedrijf te gebruiken?"
"Ik dacht dat hij alleen een tijdelijke lening wilde."
Rachel schoof een document naar haar toe.
"Fiona, ik wil dat je me precies vertelt wie je deze handtekeningen heeft laten zetten."
Fiona noemde Martin.
"En Gregory was erbij."
"Wie nog?"
Fiona aarzelde.
"Een vrouw."
"Welke vrouw?"
"Ze zei dat ze van een vastgoedkantoor was."
Rachel en ik keken elkaar aan.
"Naam?"
Fiona schudde haar hoofd.
"Maar ik heb haar visitekaartje."
Ze haalde haar tas open.
Het kaartje legde ze op tafel.
Rachel pakte het.
De naam was Elena Ward.
Ik kende haar.
Ze had zes weken eerder geprobeerd een deel van mijn bedrijfsgebouw te kopen.
Ik had geweigerd.
"Waarom zou zij hierbij betrokken zijn?"
Rachel draaide het kaartje om.
Achterop stond een handgeschreven telefoonnummer.
"Dit is geen bedrijfsnummer."
Ik belde het nummer.
Een man nam op.
"Ja?"
"Ik zoek Elena Ward."
Er viel een korte stilte.
"Wie bent u?"
"Lucas Sinclair."
De verbinding werd onmiddellijk verbroken.
Rachel keek me aan.
"Dat was geen makelaar."
"Nee."
Ze zocht Elena's naam op in de documenten.
Binnen enkele minuten vond ze een verband.
Elena werkte voor een investeringsgroep die eerder had geprobeerd grond langs de kust op te kopen.
Het stuk grond naast mijn ouders' huis was al van hen.
"Ze willen het huis," zei ik.
Rachel knikte.
"Waarschijnlijk niet om erin te wonen."
"Waarom dan?"
"Als ze de woning kunnen controleren, hebben ze een aaneengesloten stuk kustgrond."
Fiona keek geschokt.
"Gregory wist daarvan?"
"Dat moeten we bewijzen."
Rachel stond op.
"Maar er is iets belangrijkers."
Ze wees naar een document.
"De lening was nooit het einddoel."
"Wat dan wel?"
"Een gedwongen verkoop."
Mijn adem stokte.
"Ze wilden het huis eerst belasten, daarna de lening laten ontsporen en vervolgens het pand goedkoop laten verkopen."
Fiona begon te huilen.
"Gregory..."
Rachel keek haar aan.
"Je moet nu kiezen."
Fiona keek op.
"Wat bedoel je?"
"Of je blijft hem beschermen, of je vertelt de waarheid volledig."
Fiona veegde haar gezicht droog.
"Ik vertel alles."
Op dat moment ging Rachels kantoordeur open.
Een medewerker stak zijn hoofd naar binnen.
"Rachel, de county heeft net teruggebeld."
Rachel draaide zich om.
"Wat hebben ze gevonden?"
"Een tweede document."
"Op wiens naam?"
De medewerker keek naar mij.
"Op naam van Lucas Sinclair."
