DEEL 10 – GARRETT’S VADER HAD OOK DOSSIERS
Garrett’s vader, Preston Harrington, was vier jaar eerder overleden.
Iedereen sprak over hem als patriarch.
Filantroop.
Oorlogsveteraan.
Zakenman.
Zijn kantoor op landgoed was na dood vrijwel intact gebleven.
Tijdens financieel onderzoek kreeg onafhankelijke counsel toegang tot oude bedrijfsarchieven.
Daar lag iets onverwachts.
Preston had zorgen gehad over zoon.
Niet geweld.
Geld.
Drie jaar voor dood had Preston een interne memo laten maken over Garrett’s persoonlijke schulden.
Gokschulden? Could be clichéd. Better speculative real estate investments and private loans.
Garrett had privé geïnvesteerd in risicovolle vastgoedprojecten buiten familiebedrijf.
Hij gebruikte persoonlijke garanties.
Verliezen stapelden.
Preston betaalde een keer 4,2 miljoen om default te voorkomen.
Daarna schreef hij:
No further family bailout without independent oversight.
Evelyn had na zijn dood die regel versoepeld.
Waarom?
Moeder.
Erfenis.
Angst voor schandaal.
Een van Garrett’s gelieerde bedrijven ontving later geld vanuit dezelfde structuren die Chloe had gemarkeerd.
Dus motief was niet alleen “familiebedrijf overeind”.
Ook Garrett persoonlijk.
Hij zat financieel klem.
Een scheiding zou blootleggen.
Een onafhankelijke audit nog meer.
Chloe had dat niet volledig geweten.
Zij had alleen patronen gezien.
Daarom was haar blauwe map zo gevaarlijk.
Niet omdat zij alles bewees.
Omdat ze goede vragen stelde op verkeerde moment voor mensen die geen vragen wilden.
Preston’s memo bevatte ook zin:
Garrett’s temper remains a concern. Evelyn continues to excuse conduct rather than insist on treatment.
Geen details.
Maar recherche zocht verder.
Een voormalige vriendin van Garrett werd benaderd.
Zij wilde eerst niet praten.
Daarna wel.
Zes jaar eerder had hij haar tijdens ruzie tegen muur geduwd.
Geen aangifte.
Een hotelbeveiliger had incident genoteerd.
Een andere ex meldde vernielde telefoon.
Geen veroordelingen.
Patroon betekende niet automatisch bewijs van deze zaak.
Maar kon in bepaalde context relevant zijn.
Belangrijker:
het liet zien dat Evelyn al jaren wist dat zoon agressieproblemen had.
Evelyn’s verdediging dat alles “volledig onverwacht” was werd zwakker.
