DEEL 9 – MIJN EIGEN FOUT KWAM TERUG
Garrett’s advocaat vond mijn bezoek aan landgoed.
Natuurlijk.
Camera’s.
Ik had Ruiz al verteld.
Maar openbaar was ander verhaal.
Tijdens voorlopige zitting zei advocaat:
“De moeder van vermeend slachtoffer ging uren na incident naar huis van mijn cliënt met intentie eigendom te vernietigen.”
Vermeend slachtoffer.
Mijn handen werden koud.
Mijn advocaat fluisterde:
“Niet reageren.”
Ik wist.
De verdediging probeerde theorie:
Samantha Cole had vanaf begin familie Harrington gehaat.
Zij beïnvloedde Chloe.
Na huwelijksproblemen overtuigde ze dochter om financiële documenten mee te nemen.
Toen ruzie ontstond probeerde Samantha wraak.
Daarom moesten Chloe’s beschuldigingen met voorzichtigheid worden bekeken.
Slim.
Onjuist.
Maar slim.
Mijn bijna-misdaad gaf hun materiaal.
Daar moest ik mee leven.
Ik gaf volledige verklaring.
“Ja, ik reed naar landgoed.”
“Met brandstof?”
“Ja.”
“Met intentie schade?”
“Op dat moment dacht ik daaraan.”
“Dus u bent gewelddadig.”
“Op dat moment was ik in extreme emotionele toestand en nam ik een gevaarlijke beslissing. Ik heb hem niet uitgevoerd.”
“Waarom niet?”
“Het ziekenhuis belde. Ik realiseerde mij wat ik deed en vertrok.”
“Als dokter niet had gebeld?”
Mijn advocaat protesteerde.
Rechter beperkte speculatie.
Maar vraag bleef in mij.
Wat als?
Ik wist antwoord niet.
En dat maakte me bang voor mezelf.
Later zei Chloe:
“Mam, waarom heb je me dat niet verteld?”
Ik zat bij haar thuis, weken na ontslag.
“Omdat ik schaamde.”
“Je had huis willen…”
“Ja.”
Ze staarde.
“Jezus.”
“Ja.”
“En jij vertelt mij altijd dat ik eerst moet denken.”
“Blijkbaar heb ik zelf ook docent nodig.”
Ze begon te huilen.
“Als je dat had gedaan, hadden ze jou ook opgesloten.”
“Ik weet.”
“Dan had ik niemand.”
Die zin was straf genoeg.
Ik nam haar hand.
“Het spijt me.”
Ze schudde hoofd.
“Nee. Beloof me.”
“Wat?”
“Dat je nooit mijn gerechtigheid verwart met jouw wraak.”
Ik sloot ogen.
“Beloofd.”
Dat was misschien belangrijkste belofte van verhaal.
