Marie is 43, moeder van een schoolgaande zoon, en zit met een kwestie die hun dagelijkse routine zomaar op z’n kop kan zetten: er wordt gesproken over een minimumleeftijd voor e-bikes. Als die regel komt, kan haar kind, dat nu elke dag elektrisch naar school fietst, niet meer zelfstandig op pad.
Ze zegt bezorgd: “Als die nieuwe regels doorgaan, kan mijn zoon niet meer in zijn eentje naar school fietsen.” Voor haar is de e-bike geen luxeartikel, maar gewoon iets wat nodig is om het gezin soepel te laten draaien.
De afstand naar school is ruim 15 kilometer en hij moet vroeg vertrekken, dus al een paar jaar pakt hij de elektrische fiets. “Elke dag met de auto brengen en weer ophalen is voor ons gewoon niet haalbaar,” legt Marie uit. Bovendien wil ze dat haar zoon leert om zijn eigen boontjes te doppen; fietsen helpt daar enorm bij.
Zo’n mogelijke wetswijziging voelt voor haar als een flinke beperking. “We willen dat onze kinderen zo zelfstandig mogelijk worden, en die vrijheid op de e-bike hoort daarbij,” zegt ze.
Voor haar zoon zou dit minder vrijheid en zelfredzaamheid betekenen, en thuis zouden ze moeten uitwijken naar andere – en minder handige – manieren om hem te laten reizen.
Marie merkt op dat gezinnen zoals het hare tegen praktische hobbels aanlopen bij het plannen van school- en sportafspraken. “Veel ouders kampen met dezelfde afstanden als wij, en een e-bike is dan juist een handige en duurzame oplossing,” vindt ze.
Volgens haar wordt er door de overheid te weinig stilgestaan bij wat zulke regels doen in het dagelijks gezinsleven. “De auto is voor ons geen serieuze optie door druk verkeer en de stijgende brandstofkosten. De e-bike is vaak eenvoudiger en schoner,” benadrukt ze.
