Een leven lang bouwen, twijfel over morgen
Hans is 66 en blikt met gemengde gevoelens terug op zijn jaren in de bouw. In 45 jaar schoof hij op van leerling-timmerman naar een leidinggevende rol, maar hij had nooit verwacht dat hij op deze leeftijd zou nadenken of een simpel bezoekje aan het café nog in het budget past. “Waar heb ik al die jaren voor gewerkt?” mompelt hij terwijl hij de rekening van vorige maand doorneemt.
Vanaf jongs af aan lag zijn hart in de bouw. Met zijn handen iets maken gaf hem energie. “Hard werken zit er bij mij gewoon in,” zegt Hans. “De bouw was niet zomaar een baan; het hoorde bij wie ik was en ik deed het met volle overgave. En nu vraag ik me af of ik een biertje nog wel kan betalen.”
Toen hij met pensioen ging, dacht hij aan rust en zorgeloze dagen. De realiteit pakte anders uit. Zijn pensioen groeit niet mee met de stijgende kosten van het dagelijks leven. “Als ik praat met vrienden die nog werken, voel ik me soms aan de zijlijn staan,” vertelt hij. “Zij gaan er vaker op uit, terwijl ik iedere euro moet afwegen.”
Hij denkt terug aan de vrijdagen met collega’s in de kroeg. “Dat was onze manier om te ontspannen en elkaar beter te leren kennen. Nu voelt het alsof ik als enige die kleine pleziertjes niet meer kan meedoen.”
Zware tijden, toch een sprankje hoop
De werkelijkheid is simpel maar hard: eten en drinken zijn flink duurder geworden. “Een biertje in het café is bijna luxe. Mijn vaste lasten zijn zo opgelopen dat ik mezelf moet inperken,” legt Hans uit.
