Ik lachte.
Daarna draaide ik me naar het raam om ervoor te zorgen dat hij mijn tranen niet zag.
Ik probeerde ieder detail in mijn geheugen te bewaren.
Zijn stem.
Zijn glimlach.
De manier waarop hij met zijn hand zijn haar goed deed.
De manier waarop hij lachte als ik boos op hem was.
Het voelde alsof ik haar op een dag al deze dingen over haar vader zou moeten vertellen, in plaats van dat hij het zelf zou kunnen doen.
Rond diezelfde tijd merkte ik nog iets vreemds.
Ethan vroeg de arts steeds vaker om alleen met hem te praten.
In het begin schonk ik daar geen aandacht aan.
Maar daarna begon het regelmatig te gebeuren.
Op een dag vroeg ik:
— Waar praten jullie steeds over?
Ethan keek me aan en pakte mijn hand.
— Ik moet een beslissing nemen.
— Waarom zonder mij?
Hij zweeg even.
— Omdat het iets is wat ik voor jou wil doen.
Ik voelde me ongemakkelijk.
We hadden nooit geheimen voor elkaar gehad.
— Vertrouw je me niet?
— Ik vertrouw jou meer dan wie dan ook.
— Waarom zwijg je dan?
Hij glimlachte licht.
— Vertrouw me gewoon, Claire.
Ik vroeg niets meer.
Een paar weken later stierf Ethan.
Het gebeurde op een vroege, regenachtige ochtend.
Ik zat naast hem en hield zijn hand vast.
Met mijn andere hand raakte ik mijn buik aan.
Onze dochter bewoog opnieuw.
Ethan zei bijna onverstaanbaar:
— Zeg haar dat ik wilde blijven.
Ik boog me naar hem toe.
— Dat zal ik doen.
Hij haalde moeizaam adem.
— En nog iets…
Ik wachtte.
— Zeg haar dat zij het mooiste cadeau van mijn leven was.
Dat waren zijn laatste woorden.
Daarna leek alles om me heen op te houden te bestaan.
Ik weet niet hoe lang ik naast hem heb gezeten.
Later legden de artsen uit wat de verdere medische procedures zouden zijn.
Toen ze me vroegen of Ethan echt orgaandonor had willen worden, antwoordde ik:
— Ja.
Ik wist dat het zijn eigen beslissing was geweest.
Nadat alle noodzakelijke formaliteiten waren afgehandeld, liep ik de kamer uit.
Ik had het gevoel dat ik nooit meer normaal zou kunnen ademen.
Langzaam liep ik richting de lift.
Toen hoorde ik achter me:
— Claire! Wacht alstublieft!
Ik draaide me om.
Ethans arts kwam snel op me af.
In één hand hield hij een kleine envelop.
— Wat is er? — vroeg ik.
De arts bleef voor me staan.
— Ethan heeft dit voor u achtergelaten.
Ik keek naar de envelop.
Mijn naam stond erop.
Claire.
Ik herkende zijn handschrift onmiddellijk.
— Wanneer heeft hij die aan u gegeven?
— Drie weken geleden.
Ik keek hem aan.
— Waarom heeft u hem niet eerder gegeven?
De arts zuchtte zwaar.
— Hij liet me beloven dat ik hem pas na zijn overlijden aan u zou geven.
Mijn vingers begonnen te trillen.
— Wat zit erin?
— Dat weet ik niet. Hij verbood me hem te openen.
Ik nam de envelop aan.
— Heeft hij gezegd wanneer ik hem moest lezen?
