Vlak voor zijn dood besloot mijn man orgaandonor te worden. Na zijn overlijden overhandigde de arts mij een envelop die Ethan hem had gevraagd pas aan mij te geven als hij er niet meer zou zijn
Ethan en ik waren pas drie jaar getrouwd toen we ontdekten dat we eindelijk ouders zouden worden.
We droomden bijna vanaf de dag van onze bruiloft van een kind. Daarom verstijfde ik even toen ik de twee streepjes op de zwangerschapstest zag. Ik kon mijn ogen gewoon niet geloven.
Ethan kwam de keuken uit rennen, zag mijn gezicht en begreep het meteen.
Hij tilde me op en begon midden in de kamer met me rond te draaien.
— We krijgen een baby, Claire!
Ik lachte en huilde tegelijk.
Het leek alsof het mooiste hoofdstuk van ons leven voor ons lag.
De eerste zes maanden van mijn zwangerschap waren dat ook echt.
We kozen meubels voor de babykamer, maakten ruzie over de kleur van de muren, bedachten namen en stelden ons voor hoe onze dochter zou zijn.
En toen veranderde alles.
Ethan klaagde al langere tijd over vermoeidheid, maar we besteedden daar niet veel aandacht aan. Hij werkte veel, sliep slecht en maakte zich zorgen over de toekomstige uitgaven.
Op een avond voelde hij zich echter zo slecht dat we naar het ziekenhuis gingen.
Na verschillende onderzoeken vroegen de artsen hem te blijven.
Daarna volgden nog meer onderzoeken.
Nog meer tests.
En uiteindelijk ging een arts tegenover ons zitten en sprak de woorden uit die ik nooit zal vergeten.
Bij Ethan was een ernstige ziekte vastgesteld.
De vooruitzichten waren veel slechter dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen.
De arts legde voorzichtig uit dat de ziekte zich zeer snel ontwikkelde en dat hij waarschijnlijk nog maar enkele maanden te leven had.
Ik was toen zes maanden zwanger.
Ik keek naar mijn man en kon niet begrijpen hoe een paar woorden van een arts in één klap onze hele toekomst konden vernietigen.
Onze dochter was nog niet geboren.
En haar vader zou haar misschien nooit te zien krijgen.
Die avond zaten we op de veranda van ons huis.
Lange tijd zeiden we niets.
Toen bewoog de baby in mijn buik.
Ethan legde zijn hand op mijn buik.
— Trapte ze?
Ik knikte.
Hij glimlachte.
Na een paar seconden zei hij zacht:
— Claire, ik wil je iets vertellen.
Ik voelde meteen onrust.
— Als mijn organen geschikt zijn voor transplantatie, wil ik orgaandonor worden.
Ik draaide me abrupt naar hem om.
— Nee. Zeg dat niet.
— Waarom niet?
— Omdat je er nog bent. En onze dochter zit nog in mijn buik. We moeten aan iets anders denken.
Ethan zweeg een paar seconden.
Toen keek hij naar mijn buik.
— Juist daarom denk ik hieraan.
Ik antwoordde niet.
— Als ik niet kan toekijken hoe ze opgroeit — vervolgde hij — dan kan ik in ieder geval iemand anders helpen om meer tijd met zijn of haar dierbaren te krijgen.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
— Ik wil niet dat je praat alsof je nu al weggaat.
Hij pakte mijn hand.
— Ik wil ook niet weggaan.
Na dat gesprek ging Ethans toestand steeds sneller achteruit.
Toen ik acht maanden zwanger was, had hij zelfs moeite om zichzelf aan te kleden.
Soms moest hij onderweg naar de badkamer stoppen om op adem te komen.
Ik probeerde mijn angst niet te laten merken.
En hij bleef grappen maken.
Op een ochtend zag ik dat hij zijn overhemd verkeerd had dichtgeknoopt.
— Ethan, je hebt de knopen weer verkeerd gedaan.
Hij keek naar beneden.
— Dat is een nieuwe stijl.
— Een vreselijke stijl.
— Geeft niet. Onze dochter zal me toch de meest stijlvolle vader vinden.
