‘Hoezo over mij?’
“Over jou… dat je jezelf hebt laten gaan na de geboorte van de tweeling.”
Ik staarde hem aan. ‘Jullie hebben hier bier gedronken en over mijn lichaam gepraat?’
“Het was een stomme grap. Finn zei eerst dat we onze mond moesten houden.”
“In het begin?”
“Zijn auto.”
Ryan keek weg. “Toen zei ik hem dat hij ook soft was geworden. Dat hij je niet eens meer in vorm kon krijgen.”
“En hij geloofde dat hij iets te bewijzen had?”
Cole knikte. “Hij zei dat je er binnen een maand weer als vanouds uit zou zien.”
Ik voelde me misselijk. “Heb je daar echt op gewed?”
Een nieuw idee begon vorm te krijgen.
Niemand antwoordde.
‘Wat heeft hij ingezet?’
Cole keek naar zijn biertje. “Zijn auto.”
Ik staarde ze aan.
Finn was dol op die auto. Hij had er zes jaar aan spaargeld, zondagochtenden en meer zorg in gestoken dan hij de laatste tijd aan mij had besteed.
“Je hebt me erin geluisd.”
En hij was bereid geweest om het op mijn lichaam te wagen.
Ik dacht aan Vanessa’s waarschuwing.
En zo begon een nieuw idee vorm te krijgen.
Toen veranderde ik van tactiek. Ik stond op en gaf ze mijn liefste glimlach.
“Volgende vrijdag houden we een barbecue bij ons thuis. We vieren dan Finns overwinning.”
“Het was een stomme grap, Elise.”
De volgende vrijdag kwamen ze alle drie lachend aan.
Finn opende de deur met Noah op zijn heup, Lily die achter hem huilde, kwijl op zijn kraag en een zacht buikje onder een bevlekt shirt.
Zijn vrienden gilden het uit tot ze mijn gezicht zagen.
‘Je hebt me erin geluisd,’ zei Finn.
Ik moest bijna lachen. “Heb ik je erin geluisd?”
‘Heb je dat tegen me gezegd?’
“Het was een stomme grap, Elise. De jongens zaten me te plagen. Ik had nooit gedacht dat…”
‘Dat ik over de weddenschap te weten zou komen?’
Finns gezichtsuitdrukking veranderde.
Ryan keek naar zijn biertje. Cole vond de vloer ineens fascinerend.
“Wat is dit in hemelsnaam?”
‘Hebben jullie dat gezegd?’ snauwde Finn hen toe.
“Dat was niet nodig.”
Vanessa kwam uit de keuken, gevolgd door de twee andere vrouwen.
Ik had ze die week al alles verteld, en geen van beiden had het goed opgevat.
Te oordelen naar hun gezichten was Finn niet de enige echtgenoot die een moeilijke nacht tegemoet ging.
“Ik wil niet de oude ik terug.”
‘Wat is dit in hemelsnaam?’ mompelde Cole.
‘Het moment waarop iedereen stopt met liegen,’ zei ik. ‘Of dacht je soms dat mijn man de enige was die zich vanavond schaamde?’
Finn schudde zijn hoofd. “Els, kom op. Het was maar een weddenschap.”
“Op mijn lichaam.”
Niemand antwoordde.
“Je zei dat ik overdreven reageerde.”
“En dan zet je je auto erop.”
Zijn blik dwaalde af naar de oprit.
Ik hield het AI-portret omhoog, opnieuw ingepakt in bruin papier.
“Bedankcadeau.”
Hij nam het niet aan.
‘Je wilde zo graag de oude ik terug,’ zei ik. ‘Het probleem is dat ik de oude ik niet meer terug wil.’
“Wat is dat?”
Deze keer, toen ik het portret in zijn handen drukte, nam hij het aan.
“En Finn?”
Hij keek me aan.
“Je hebt de weddenschap verloren.”
Hij staarde naar het pakket. “Elise, ik zei toch dat het me speet.”
“Nee. Je zei dat ik overdreven reageerde.”
“Ik denk dat Ryan net jouw auto heeft gewonnen.”
Niemand zei iets.
Vervolgens greep Ryan in zijn jas en haalde er een opgevouwen stuk papier uit.
Finns gezichtsuitdrukking veranderde. “Wat is dat?”
Ryan keek hem niet aan. “De weddenschap.”
Finn verstijfde.
“Motiverend, hè?”
Ik keek richting de oprit, waar zijn kostbare auto onder de verandaverlichting stond, nog steeds gepoetst.
‘Je zei tegen ze dat je me binnen een maand weer kon veranderen in de vrouw die je wilde,’ zei ik. ‘Dat kon je niet.’
“Els…”
“Technisch gezien denk ik dus dat Ryan jouw auto heeft gewonnen.”
Zijn blik schoot naar Ryan.
Ik geloofde hem.
Het kon me niet schelen wie de auto kreeg. Het belangrijkste voor mij was dat Finn eindelijk begreep hoe het voelde als iets waar je van hield, veranderd werd in een prijs in iemands anders spel.
Ik plaatste het portret tegen zijn borst.
“Motiverend, hè?”
***
We gingen de volgende maand uit elkaar.
Het moet gezegd worden dat Finn een echte vaderfiguur was voor Noah en Lily.
Ik werd de persoon die ik zelf wilde zijn.
Hij bood oprecht zijn excuses aan, en ik geloofde hem.
Maar een betere vader zijn kon de echtgenoot die me had vernederd niet uitwissen. Hem vergeven betekende niet teruggaan naar hoe het met me ging.
Ik bewaarde de map als geheugensteun.
Op een zondag keek ik toe hoe Noah en Lily door het gras kropen, mijn schetsboek open, niet langer bang voor spiegels.
Voor het eerst in jaren werd ik niet wie iemand anders wilde dat ik was.
Ik werd de persoon die ik zelf wilde zijn.
