Ik groeide op in pleeggezinnen in de veronderstelling dat mijn vader uit mijn leven was verdwenen. Toen vertelde een advocaat me dat Thomas rijk was, op sterven lag en me vroeg om zeven dagen met hem door te brengen. Ik bleef. Na zijn begrafenis trof de advocaat me aan terwijl ik mijn koffers pakte; hij schoof een envelop over tafel en zei: “Je bent rechtstreeks in zijn val gelopen.”
Advertentie
De zool van mijn schoen liet los terwijl ik in de keuken stond.
Ik groeide op in pleeggezinnen in de veronderstelling dat mijn vader uit mijn leven was verdwenen.
Ik hoorde het zachte geklapper op de tegels en keek meteen omlaag.
“Serieus?”
De schoen was oud.
Niet versleten.
Er was een verschil.
Althans, voor mij was er altijd een verschil geweest.
Ik vond de tube lijm onder de gootsteen, ging aan de keukentafel zitten en bracht voorzichtig lijm aan langs de rand.
De schoen was oud.
Eerst schoonmaken.
Stevig aandrukken.
Wachten.
Sommige gewoonten overleven de kindertijd omdat ze nuttig zijn.
Andere blijven bestaan omdat je lichaam onthoudt wat je geest liever zou vergeten.
Advertentie
Ik hield de zool op zijn plek toen er op de deur werd geklopt.
Drie korte tikken.
Ik veegde de lijm van mijn vingers en deed open.
Er werd op de deur geklopt.
Er stond een man in een duur, donker pak buiten.
“Ben jij Susan?”
“Hangt ervan af wie het vraagt.”
Hij stelde zich voor als David.
Advocaat.
Een seconde lang dacht ik in paniek dat er iets mis was met mijn huur of belastingen.
Toen zei hij: “Ik vertegenwoordig je vader.”
Ik lachte.
“Die heb ik niet.”
Hij stelde zich voor als David.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet.
“Hij heet Thomas.”
Even staarde ik hem alleen maar aan. Jarenlang had ik me afgevraagd of mijn vader dood was, vertrokken, of gewoon iemand over wie niemand wilde praten.
