“Ik heb iets duurs gekocht.”
“Je hebt de helft van iets duurs gekocht.”
“Telt nog steeds.”
Onze achtertuin was niet ideaal.
Het terrein liep vlak bij het hek sterk af, en het vlakkere gedeelte was te klein.
Haar ouders, Greg en Melissa, leken er geen probleem mee te hebben dat de meisjes het daar opzetten.
Het huis van Sophie had een brede, grotendeels vlakke tuin.
Haar ouders, Greg en Melissa, leken er geen probleem mee te hebben dat de meisjes het daar opzetten.
Greg hielp me zelfs om de doos naar buiten te dragen.
“Hiermee houden ze zich de hele zomer wel bezig,” zei hij.
Melissa lachte.
Toen het eindelijk vol was, stonden Emma en Sophie er breeduit naast.
“En ons behoeden voor het gezeur over hoe aantrekkelijk ze zijn.”
De meisjes hebben het meeste voorbereidingswerk gedaan.
Ik heb geholpen met het frame.
Greg sloot de slang aan.
Toen het eindelijk vol was, stonden Emma en Sophie er breeduit naast.
“Papa zei dat we ons zwembad hier mogen houden.”
Sophie stak haar hand op.
“Officiële regel.”
Emma gaf haar een high-five.
“De helft is van jou, de helft is van mij, voor altijd.”
Sophie lachte.
De meisjes maakten de volgende paar weken bijna elke dag gebruik van het zwembad.
“Papa zei dat we ons zwembad hier mogen houden.”
Ik herinner me die zin nog, omdat Emma hem later herhaalde in een berichtje aan haar.
Destijds leek niets daarvan belangrijk.
De meisjes maakten de volgende paar weken bijna elke dag gebruik van het zwembad.
Emma kwam na het ontbijt langs en was meestal rond etenstijd weer thuis.
Soms kwam Sophie in plaats daarvan naar ons huis.
Sophie stuurde Emma voor de lunch een berichtje met de vraag of ze zin had om te komen zwemmen.
Alles was normaal.
Afgelopen zaterdag stuurde Sophie Emma voor de lunch een berichtje met de vraag of ze zin had om te komen zwemmen.
Emma vertrok rond het middaguur met een handdoek over haar schouder.
Ze was minder dan een uur later terug.
Zodra ik haar gezicht zag, wist ik dat er iets gebeurd was.
“Ze zeiden dat ik het zwembad niet mag gebruiken.”
“Wat is het?”
Ze liet haar handdoek op de bank vallen.
“Sophie’s ouders laten me niet zwemmen.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
“Wat?”
“Ze zeiden dat ik het zwembad niet mag gebruiken.”
Ze zag er beschaamd uit, wat me nog bozer maakte voordat ik de situatie überhaupt begreep.
“Waarom?”
Ze zag er beschaamd uit, wat me nog bozer maakte voordat ik de situatie überhaupt begreep.
“Omdat het op hun terrein ligt.”
Ik dacht dat ze het verkeerd had begrepen.
Waar is Sophie?
“Heb je iets kapotgemaakt?”
“Binnen.”
“Hebben jullie twee gevochten?”
“Nee.”
“Heb je iets kapotgemaakt?”
“Nee.”
“Heb je haar verteld dat je de helft hebt betaald?”
‘Wat hebben ze dan precies gezegd?’
Emma veegde haar gezicht af.
“Melissa zei dat, aangezien het zwembad in hun achtertuin staat, zij bepalen wie er gebruik van maakt.”
Ik staarde haar aan.
“Heb je haar verteld dat je de helft hebt betaald?”
Dat antwoord was slim genoeg om me te laten begrijpen dat Emma waarschijnlijk niets verkeerd had begrepen.
“Ja.”
“En?”
“Ze zei dat de aankoop niet betekent dat ik hun achtertuin bezit.”
Dat antwoord was slim genoeg om me te laten begrijpen dat Emma waarschijnlijk niets verkeerd had begrepen.
Ik zei haar dat ze thuis moest blijven terwijl ik even langsging.
Niemand deed de voordeur open.
Ik liep om de zijkant heen en keek door een opening in het hek.
Toen hoorde ik gelach achter het huis.
Ik liep om de zijkant heen en keek door een opening in het hek.
Greg en Melissa waren in het zwembad.
Het meisjeszwembad.
